Name: آموزههای ولایت 3 - بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

آموزه‌های ولایت ج 3

48

مطالبی که هرجایی پیدا نمی‌شود، به ما بگویی! خلاصه امروز آمده‌ایم، از اینجا هم بیرون نمی‌رویم!»
حضرت یک خنده‌ای به آنها کرد و گفت: «نمی‌توانید، تحمّل و قدرت ندارید!» گفتند: «نمی‌شود، هیچ فایده‌ای ندارد [و باید بگویی]!»
حضرت دوباره فرمود: «نمی‌توانید! اینها را نمی‌توانید تحمّل کنید!»
گفتند: «نه!»
بعد حضرت فرمود: «حالا یک نفرتان را امتحان می‌کنیم، اگر دوام آورد، بقیه [هم بیایید]؛ نفر بعد و نفر بعد! حالا چه کسی می‌آید؟!»
اینها هم دوباره از میان خودشان گشتند و یکی را انتخاب کردند که به‌قول مرحوم آقای حداد: «چکّش‌خور او بهتر بود»¹ و سعۀ او بیشتر بود.
حضرت فرمود: «حالا بیا برویم کنار.» حضرت او را بُرد در یک اطاق و وقتی برگشت، اینها دیدند آن فرد دارد تِلوتلو می‌خورد، سر او گیج می‌رود و دیگر اصلاً نمی‌تواند با اینها حرف بزند!
حضرت فرمودند: «اگر می‌خواهید این بلا سر شما هم بیاید، بفرمایید!» گفتند: «نه، ما [نمی‌خواهیم]!»²
1. روح مجرّد، ص ٥٥٧:
  «افرادی که استعدادشان در تحمّل مشاقّ و واردات بسیار بود، [مرحوم آقای حداد] از آنها تعریف می‌نمودند و می‌فرمودند: ”فلان کس چکّش‌خور خوبی دارد.“ و این اصطلاح آهنگرها است، چون بعضی از اقسام آهن سُست و بدون موادّ فولادی است و در اثر گداختن زود از بین می‌رود و قابل چکّش‌کاری و پتک‌کاری نیست، ولی بعضی از اقسام آهن دارای ترکیبات فولادی است و استحکامشان بسیار است، چندین بار متناوباً آنها را در کوره می‌گدازند و روی سندان می‌نهند و می‌کوبند، مع‌ذلک استقامت دارد تا آن را به هر شکل و صورت که می‌خواهند درآورند.»
2. مناقب آل‌أبی‌طالب علیهم السّلام، ج ٤، ص ٥١:
  «و رَویٰ عبدُالعَزیزِ بنُ کَثیرٍ: أنّ قَومًا أتَوا إلَی الحسینِ و قالوا: ”حَدِّثنا بِفَضائِلِکُم!“ قالَ: ”لا تُطیقونَ و انْحازوا عَنّی لِأُشیرَ إلیٰ بَعضِکُم فَإن أطاقَ سأُحَدِّثُکُم.“ فَتَباعَدوا عَنه فَکانَ یَتَکَلَّمُ مَع أحَدِهِم حتّیٰ دَهِشَ و وَلِهَ و جَعَلَ یَهِیمُ و لا یُجیبُ أحَدًا و انْصَرَفوا عَنه.»