آموزه‌های ولایت ج 3

متلاشی شد و الآن هر تکّه‌اش روی خار غلتان قرار گرفته است!»¹

 البته این مطالبی را که خدمتتان عرض می‌کنم، در واقع دارم پاسخ به آن سؤال بعد را هم ضمناً می‌دهم.

 یک روز مرحوم آقا می‌فرمودند:

چند نفر آمدند خدمت امام حسین، در زدند و گفتند: «می‌خواهیم بیاییم داخل، حاجتی داریم.»

[امام حسین فرمودند]: «بفرمایید!» آنها هم آمدند.²

 از همان اصحاب هم بودند! به تعبیر خودشان از آن گردن‌کلفت‌ها و پهلوان‌هایی که مثلاً انتخاب شدۀ از میان همۀ افراد هستند و قابلیت شنیدن مطالب سرّ را دارند. خلاصه افراد عادی نبودند.

حکایت تجلّی پروردگار بر کوه طور و مدهوش شدن حضرت موسی

 داریم که وقتی حضرت موسی به کوه طور می‌رفت، ﴿وَٱخۡتَارَ مُوسَىٰ قَوۡمَهُۥ سَبۡعِينَ رَجُلٗا﴾؛³ «از میان افراد قوم هفتاد نفر را انتخاب کرد.» هفتاد نفری که بتوانند در مقابل [این مسئله پابرجا باشند، البته] نه‌اینکه بتوانند در مقابل جذوات الهی دوام بیاورند، بلکه بتوانند مطلب بفهمند و حالشان بهتر باشد؛ کسانی که عالم‌تر بودند و سعه و قدرت بیشتری داشتند تا خلاصه بتوانند پا به پای موسی بیایند و مطالب را درک کنند. بعد آن اوضاع پیش آمد: ﴿فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُۥ لِلۡجَبَلِ جَعَلَهُۥ دَكّٗا وَخَرَّ مُوسَىٰ صَعِقٗا﴾؛⁴ «وقتی که خداوند تجلّی کرد [بر کوه آن را خُرد ساخت و موسی مدهوش بر زمین افتاد]!»

تفسیر حقیقت معنای «تجلّی» در داستان حضرت موسی

 معنای تجلّی یعنی از آن اسماء کلّیۀ الهیۀ خود، از آن اسم علیمش، از آن اسم حیّ‌اش، از آن اسم قدیرش، بر صورت ملکوتی این کوه آمد و بر او زد. کوه هم مانند