آموزه‌های ولایت ج 3

اهمیت اصلاح نفس خود قبل از ظهور

 من خودم شنیدم از بعضی از افرادی که آنها به ضرس قاطع زمان ظهور حضرت را تعیین می‌کردند و بعد خودشان را هم از افرادی که در زمان ظهور هستند معرّفی می‌کردند، درحالتی‌که دو سال است از دنیا رفته‌اند! حتی یکی از اینها یک شب پیش پدر ما آمده بود¹ و به ایشان گفته بود: «آقا، من می‌خواهم یک بشارتی به شما بدهم که باید یک سور بدهید! باید یک سور بدهید تا این بشارت را بدهم!» مرحوم پدرمان خندیده بود و فرموده بود: «حالا شما بشارت را بده، إن‌شاءاللَه سور طلبت!» [آن شخص] از افرادی بود که در بعضی از این علوم عجیبه و غریبه یک مقدار اطلاعاتی داشت و گفت: «من در علم اعداد و جفر و... حساب کرده‌ام که شما جزء ٣١٣ نفری هستید که در رکاب امام زمان هستید!» امّا پدر ما سه سال پیش از دنیا رفت! این مسئله است.

وظایف سخنرانان و مبلّغان مهدوی (ت)

 البته ایشان در آن موقع رد نمی‌کرد، می‌خندید، مزاح و شوخی می‌کرد: «إن‌شاءاللَه امیدواریم که ما را قبول کنند!» از این عبارت‌هایی که نه حکایت از ردّ مسئله است، نه حکایت از قبول آنهاست؛ ولی صحبت در این است که پدر ما معطّل نشد که این امام زمان ظهور کند، بلکه همان موقع کار خودش را ساخت! امّا آن بنده‌خدا همین‌طور به این انتظار بنشیند، مجلس تشکیل بدهد، مردم را جمع کند، با آنها صحبت کند: «حضرت این موقع ظهور می‌کند، حضرت چه می‌کند!» بعد هم سر مردم را یک مقداری با همین حرف‌ها گرم بکنند و بعد هم مدام بگویند: «نشد و بداء شد و این‌طور شد!» این مطالب صحیح نیست. سر مردم را گرم کردن با این مطالب صحیح نیست. چرا انسان واقعیت را مطرح نکند؟! چرا یک حقیقتی را مطرح نکند؟! چرا آنچه به‌درد مردم و به‌درد خودش می‌خورد را برای مردم مطرح نکند؟!²