آموزه‌های ولایت ج 3

تقیّه اصلاً مخفی بود؛¹ بعد کم‌کم با آن روابطی که در آن موقع به‌وجود آمد، اظهار و ابراز شد. امام رضا علیه السّلام را هم که مأمون گرفت و به مَرْو برد و دوباره ارتباط قطع شد.

فلسفۀ به امامت رسیدن امام جواد و امام هادی علیهما السّلام در سنین کودکی

 بعد ما می‌بینیم اولین امامی که در سنّ صباوت و طفولیّت به امامت رسید، امام جواد علیه السّلام بود. ببینید، یک‌دفعه اعتباراتی که ما در ذهنمان برای امام داشتیم ـ که حتماً عمر امام باید بیست یا سی سال باشد تا اینکه بتواند منصب امامت را تحمّل کند ـ شکست. واقعاً امروزه این مردم و اینهایی که این حرف‌ها را نسبت به امام جواد می‌زنند که [چگونه] در نُه‌سالگی به امامت رسیدند،² چه می‌گویند؟! می‌گویند: «آقا این حرف‌ها چیست؟! بچۀ نه‌ساله هم امام می‌شود؟!» همین است که می‌شنویم حرف‌های امام حجّت نیست!

 ببینید، اصلاً ادراک ما و فهم ما نسبت به مسئلۀ امامت یک ادراکِ کیلویی است؛ ادراک، ادراک کِشیمَنی³ است؛ ادراک، ادراک باسکولی است؛ ادراک، ادراک ترازویی است! اگر یکی بخواهد به امامت برسد، حتماً قد او باید یک متر و هفتاد به بالا باشد و حدود هفتاد کیلو هم وزنش باشد! واقعاً عرض می‌کنم که اعتقادات ما این است و واقعاً مردم از نظر تفکر و از نظر برداشتی که از مسئلۀ ولایت کرده‌اند، یک‌هم‌چنین خصوصیت و وضعیتی دارند.

معرفت سطحی و ظاهری مردم از حقیقت امامت

 در قضیۀ امام جواد علیه السّلام، یک‌دفعه همۀ آن یافته‌ها به‌هم ریخت. مردم می‌گویند: «امام رضا به شهادت رسیده‌اند، حال بعد از امام رضا چه کسی است؟» [در جواب می‌شنوند]: «امام جواد.» یک نگاه می‌کنند: «عجب! این که بچه است!» این «عجب» که می‌گویند، برای چیست؟ برای این است که تا به‌حال یک چیز دیگری از امامت در ذهن داشتند و آن یک‌دفعه به‌هم ریخت. می‌گفتند: «بلند بشویم و برویم