آموزه‌های ولایت ج 3

موبایل نبود، وإلاّ معلوم نبود این ائمه از دست این مردم چه می‌کشیدند! دیگر زندگی نداشتند! ـ امّا نه، تا می‌بینیم وضع امام عوض شد، تمام اعتبارات ما هم یک‌دفعه عوض می‌شود و به‌هم می‌ریزد: «حالاکه ما با امام ارتباط نداریم و امام را در زندان انداخته‌اند، چه باید کرد؟!» هیچ، فرقی نکرده است؛ آن موقع امام در مدینه بود، در کوچۀ فلان، در خانۀ فلان، شمارۀ فلان؛ الآن امام در زندان، در سلول شمارۀ فلان، در بصره قرار دارد! تازه امام علیه السّلام در بصره که بودند، می‌گفتند:

خدایا یک جای خلوتی از تو می‌خواستم، الحمدللّه اینجا را نصیبمان کردی!¹

چون در بغداد دیگر وضع خیلی وخیم شد و واقعاً کارها و اعمال وحشیانه‌ای که سِندی کرد، خیلی عجیب عرصه را بر امام علیه السّلام تنگ کرد.² وإلاّ در بصره که بودند، می‌گفتند: «بابا از خدایمان است، الحمدللّه یک جای خلوتی پیدا کردیم!» موسی بن جعفر صبح سجده می‌رفتند، ظهر سر از سجده برمی‌داشتند؛ چند ساعت سجده‌شان طول می‌کشید. و خود من در دوران طفولیّت یک‌هم‌چنین سجده‌هایی از مرحوم پدرمان می‌دیدم که چند ساعت سجده‌هایشان طول می‌کشید. تازه حضرت نگاه می‌کرد و می‌فرمود: «خوب شد یک جایی پیدا کرده‌ایم؛ حال آنجا می‌خواهد خانه باشد، می‌خواهد بالای کوه باشد، می‌خواهد سلول زندان باشد، تفاوت نمی‌کند!» آن امامت و ولایت هم که سر جای خودش محفوظ است؛ تمام نیّات افراد را در هر کجای کرۀ زمین با اینکه در سلول است می‌داند، خطوراتی که می‌کنند را می‌داند و با همۀ افراد ارتباط دارد؛ آن هم در زندان! او امام است، مثل من که نیست؛ او حسابش یک چیز دیگر است و مسئلۀ دیگری دارد.

 چند سال مردم از ارتباط حضوری با امام محروم شدند، تا اینکه مسئله عوض شد و قضیۀ امام رضا علیه السّلام پیش آمد. تا چند سال هم امامت امام رضا به‌خاطر خفقان و