آموزه‌های ولایت ج 3

بیاورند، می‌توانستند؟ تکّه‌تکّه کردند دیگر! چه‌کار کنند؟! تازه بعد از مردن از بدنش هم دست برنداشتند و شروع کردند اسب‌ها را آوردند: «و بِجَردِ الخَیلِ بعدَ القتلِ عمدًا سَحِقونی»؛¹ تا آنجایی که اصلاً بدنش هم حتی دیگر نمانَد!² این‌قدر قساوت و شقاوت، که انسان تا چه حد می‌تواند برسد!

 ولی همین! بله، امام حسین شهید شد، کشته شد، امّا به من چه مربوط است؟! او به مراتب و درجات و به بالا رسید، من چه کنم؟! این قضیۀ عاشورا برای من چه نتیجه‌ای خواهد داشت؟ من باید امام حسین را درون این منزل بیاورم و بگذارم جلو و به او بگویم: بگو من چه کنم و چه عمل کنم؟ این مهم است! وإلاّ نشستن و بر سر و سینه زدن برای امام حسین [چه نتیجه‌ای دارد]؟! مگر امام حسین نیاز به بر سر و سینه زدن دارد؟! خیلی افراد در تاریخ بودند که به‌طور فجیعی کشته شدند، آتششان زدند، روی آنها بنزین ریختند و آتش زدند؛ حال ما بیاییم گریه کنیم؟! نه، افراد عادی بودند.

بیان اهداف و آموزه‌هایی از جریان عاشورا

 امام حسین خودش را زیر اسب‌ها انداخت تا من و شما یک مقدار فهم پیدا کنیم، نه‌اینکه گریه کنیم! گریه چه دردی دوا می‌کند؟! گریۀ بر امام حسین آنگاه مُقرِّب و مُلطِّف است و روح را تلطیف می‌کند که انسان احساس کند با این گریه و با این توجه خودش را نزدیک کرده است، نه‌اینکه به‌عنوان یک عملِ عادت دربیاید! کاری که الآن مردم دارند می‌کنند یک عمل عادت است: «آقا، برویم فلان هیئت!» امّا از هیئت بیرون می‌آیند و هر کاری دلشان می‌خواهد می‌کنند! «آقا، بیا برویم مسجد!» امّا وقتی که از پای روضه در می‌آیند هر کاری دلشان می‌خواهد می‌کنند! عادت است. نه، انسان برود