افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر سوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر سوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - غیرت خداوند نسبت به اولیای الهی. - تقدّم توفیق الهی بر اعمال صالح بندگان. - عشق مُحِب، تمامی آثار محبوب را. - ترجیح علم و یقین بر ظن. - صبر اولیا بر قضای الهی و درخواست نکردن رفع آن. - جبر و تفویض. - فلسفۀ بلاها. - فلسفۀ دوریگزیدن انبیا از خلائق.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر سوم
64جوابِ موسیٰ علیه السّلام فرعون را
گفت موسیٰ: «مر مرا دستور نیست *** بندهام، إمهالِ تو مأمور نیست گر تو چیریّ و مرا خود یار نیست *** بنده فرمانم، بدانم کار نیست میزنم با تو به جِدّ تا زندهام *** من چهکارهیْ نُصرتم؟ من بندهام میزنم تا در رسد حکمِ خدا *** او کُند هر خَصم از خَصمی جدا» گفت: «نی، نی، مهلتم باید نهاد *** عِشوهها کم دِه، تو کم پیمای باد» حق تعالی وحی کردش در زمان: *** «مهلتش دِه مُتَّسِع، مَهْراس از آن این چهل روزش بده مهلت به طوْع *** تا سِگالَد مکرها او نوع نوع تا بکوشد او؛ که من نه خفتهام *** تیز رو، گو: ”پیشِ رَه بگْرفتهام“1 حیلههاشان را همه بر هم زنم *** وآنچه افزایند من بر کم زنم آب را آرند، من آتش کنم *** نوشِ خوش گیرند، من ناخوش کنم مِهر پیوندند و من ویران کنم *** آنچه اندر وهم ناید آن کنم تو مَترس و مهلتش دِه بس دراز *** گو: ”سپَه گرد آر و صد حیلت بساز“» مهلت دادن موسیٰ علیه السّلام فرعون را تا ساحران را جمع کند
گفت: «امر آمد، برو، مهلت تو را *** من بهجای خود شدم، رَستی هَلا» او همیشد، اژدها اندر عقِب *** چون سگِ صیّادْ دانا و مُحِبّ چون سگِ صیّاد جنبان کرده دُم *** سنگ را میکرد ریگ او زیرِ سُم سنگ و آهن را به دَم درمیکشید *** خُرد میخایید آهن را پدید در هوا میکرد خود بالای چرخ *** که هزیمت میشد از وی روم و کَرخ کَفْک میانداخت چون اُشتُر ز کام *** قطرهای بر هر که میزد، شد جُذام ژَغژَغِ دندانِ او دل میشکست *** جانِ شیرانِ سیَه میشد ز دست چون به قومِ خود رسید آن مجتبیٰ *** شِدقِ او بگرفت، باز او شد عصا تکیه بر وی کرد و میگفت: «ای عجب *** پیشِ ما خورشید و پیشِ خَصمْ شب ای عجب، چون مینبیند این سپاه *** عالَمی پرآفتابِ چاشتگاه؟! - . سوره الفجر آیه 14.