Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

61

این سخن پایان ندارد، مارگیر *** می‌کشید آن مار را با صد زَحیر
تا به بغداد آمد آن هنگامه‌جو *** تا نهَد هنگامه را بر چار سو
بر لبِ شَط، مردْ هنگامه نهاد *** غُلغله در شهرِ بغداد اوفتاد:
«مارگیری اژد‌ها آورده است *** بوالعَجَب، نادِر‌شکاری کرده است»
جمع آمد صد هزاران خام ریش *** صیدِ او گشته چو او از اَبلَهیش!
🔹 حلقه گِرد او چو رَز گِردِ عَریش *** همچنان‌که بت‌پرستان بر کِشیش
منتظرْ ایشان و هم او منتظر *** تا که جمع آیند خَلقِ منتشر
مردمِ هنگامه افزون‌تر شود *** کُد‌یه و توزیعْ نیکوتر روَد
جمع آمد صد هزاران ژاژ‌خا *** حلقه کرده پشتِ پا بر پشتِ پا
مرد را از زن خبر نی زِ ازدحام *** رفته در هم چون قیامتْ خاص و عام
چون همی حَرّاقه جنبانید او *** می‌کشیدند اهلِ هنگامه گَلو¹
اژد‌ها کز زَمهَریر افسرده بود *** زیرِ صد گونه پَلاس و پرده بود
بسته بودش با رَسَن‌های غلیظ *** احتیاطی کرده بودش آن حَفیظ
در درنگ و اتّفاق و انتظار *** وز هیاهوی و فَغانِ بی‌شمار
وز غُلوِّ خَلق و مکث و طُمطَراق *** تافت بر آن مارْ خورشیدِ عراق²
آفتابِ گرمْ سیرش گرم کرد *** رفت از اجزای او أخلاطِ سرد
مرده بود و زنده گشت او از شگفت *** اژد‌ها بر خویش جنبیدن گرفت
خلق را از جنبشِ آن مرده مار *** گشتْشان آن یک تَحیُّر صد هزار
با تحیُّر نعره‌‌ها انگیختند *** جملگان از جنبشش بُگریختند
می‌گسست آن بند ز‌آن بانگِ بلند *** هر طرف می‌رفت چاقاچاقِ بند
بند‌ها بگسست و بیرون شد ز زیر *** اژدهای زشت، غُرّان همچو شیر
در هَزیمت بس خلایق کشته شد *** از فِتاده‌یْ کشتگان صد پشته شد
مارگیر از ترس بر جا خشک گشت *** که: «چه آوردم من از کهسار و دشت؟!»
گرگ را بیدار کرد آن کور میش *** رفت نادان سوی عزرائیلِ خویش
اژد‌ها یک لقمه کرد آن گیج را *** سَهْل باشد خون‌خوری حَجّیج را³
خویش را بر اُستُنی پیچید و بست *** استخوانِ خورده را در هم شکست
----------
1. . حَرّاقه: وسیلۀ آتش‌بازی.
2. . این بیت با بیت بالا با هم این‌گونه آمده است:
  در درنگ و اتّفاق و انتظار *** تافت بر آن مارْ خورشیدِ عراق.
3. . نسخۀ قونیه: حجّاج را.حَجّیج: حَجّاج.