اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

براساس تصحیح سید حسن میرخانی

0
جلد ها

دفتر سوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلال‌الدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم می‌گردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - غیرت خداوند نسبت به اولیای الهی. - تقدّم توفیق الهی بر اعمال صالح بندگان. - عشق مُحِب، تمامی آثار محبوب‌ را. - ترجیح علم و یقین بر ظن. - صبر اولیا بر قضای الهی و درخواست نکردن رفع آن. - جبر و تفویض. - فلسفۀ بلاها. - فلسفۀ دوری‌گزیدن انبیا از خلائق.

مثنوی معنوی - دفتر سوم

223
  • عنکبوت ار طبْعِ عَنقا داشتی***از لُعابی خیمه کی افراشتی؟!
  • گربه کرده چنگِ خود اندر قفص***نامِ چنگش درد و سرسام و مَغَص1
  • حَصبه و قولَنج و مالیخولیا***سکته و سلّ و جُذام و ماشرا2
  • گربه مرگ است و مرضْ چنگالِ او***می‌زند بر مرغ و پرّ و بالِ او
  • گوشه گوشه می‌دود سوی دوا***مرگْ چون قاضیّ و، رنجوری گُوا
  • چون پیاده‌یْ قاضی آمد این گواه***که همی‌خوانَد تو را تا حکم‌گاه
  • مهلتی ‌خواهی تو از وی در گریز***گر پذیرد، شد؛ و گرنه، گفت: «خیز!»
  • جُستنِ مهلت، دوا و چاره‌‌ها***که زنی بر خرقۀ تن پاره‌‌ها
  • عاقبت آید صَباحی خَصم‌وار:***«چند باشد مهلت؟! آخِر شرم دار!»
  • عذرِ خود از شه بخواه ای پُرحسد***پیش از آنکه آن‌چنان روزی رسد
  • وآن که در ظلمت برانَد بارِگی***بر‌کَند ز‌آن نورْ دلْ یک‌بارگی
  • می‌گریزد از گواه و مقصدش***کان گوا سوی قضا می‌خوانَدش3
  • 🔹 ناگهان گیرند او را خوار و زار***کِش‌کِشان تا پیشِ قاضی شرمسار
  • 🔹 زین گذر کن، جانبِ آن شخص ران***کاو به مسجد آمد آن شبْ میهمان
  • [دگر باره] ملامت‌کردن اهلِ مسجدْ مهمان را تا در آن مسجد نخسبد

  • قوم گفتندش: «مکن جَلدی، برو***تا نگردد جامۀ جانت گرو4
  • آن ز دورْ آسان نماید، بِه‌نگر***که به آخِرْ سخت باشد ره‌گذر
  • بس کَسا کآویخت خود را از نخست***وقتِ پیچاپیچْ دست‌آویز جُست»5
  • ----------

    1. قاهره(الف): دام چنگش.مَغَص: درد شکم و پیچش روده.
    2. . ماشرا: ورم، آماس.
    3. بریتانیا (الف): و مِفصَدش.
    4. نسخۀ قونیه: جامه و جانت.
    5. نسخۀ قونیه: 
      خویشتن آویخت بس مرد و سُکُست***... .