افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر سوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر سوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - غیرت خداوند نسبت به اولیای الهی. - تقدّم توفیق الهی بر اعمال صالح بندگان. - عشق مُحِب، تمامی آثار محبوب را. - ترجیح علم و یقین بر ظن. - صبر اولیا بر قضای الهی و درخواست نکردن رفع آن. - جبر و تفویض. - فلسفۀ بلاها. - فلسفۀ دوریگزیدن انبیا از خلائق.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر سوم
150ما طَبیبان فِعالیم و مَقال *** مُلهِمِ ما پرتوِ نورِ جلال: ”کاینچنین فعلی تو را نافع بوَد *** وآنچنان قوْلی تو را قاطع بوَد اینچنین قوْلی تو را پیش آورَد *** وآنچنان فعلی تو را نیش آورَد 🔹 آنچنان و اینچنین از نیک و بد *** پیشِ تو بنْهیم و بنْماییم جَدّ 🔹 گر تو خواهی این گُزین، ور خواهی آن *** زهر و شکّر، سنگ و گوهر شد عیان“ آن طبیبان را بوَد بوْلی دلیل *** وین دلیلِ ما بوَد وَحیِ جلیل دستمزدی مینَخواهیم از کسی *** دستمزدِ ما رسد از حق بسی هین صَلا بیماریِ ناسور را *** داروی ما یک به یک رنجور را» معجزه خواستن قوم از پیغمبران علیهم السّلام
قوم گفتند: «ای گروهِ مُدَّعی *** کو گواهِ علم و طِبِّ نافعی؟! چون شما بستهیْ همین خواب و خَورید *** همچو ما باشید و در دِه میچرید چون شما در دامِ این آب و گِلید *** کی شما صیّادِ سیمرغِ دِلید؟! حُبِّ جاه و سروری دارد بر آن *** که شمارَد خویش از پیغمبران ما نخواهیم اینچنین لافِ دروغ *** کردن اندر گوش و افتادن به دوغ» انبیا گفتند: «کاین زآن علّت است *** مایۀ کوری، حجابِ رؤیت است دَعویِ ما را شنیدید و شما *** مینبینید این گُهَر در دستِ ما امتحان است این گهر مر خلق را *** ماش گردانیم گِردِ چشمها هر که گوید: ”کو گُوا؟“، گفتش گوا ست *** کاو نمیبیند گهر، حَبسِ عَمیٰ ست»1 ----------
آفتابی در سخن آمد که: «خیز *** که برآمد روز، بَرجَه، کم ستیز» تو بگویی: «آفتابا، کو گواه؟» *** گویدت: «ای کور، از حقْ دیده خواه» روزِ روشن هر که او جویَد چراغ *** عینِ جُستن، کوریاش دارد بَلاغ ور نمیبینی، گمانی بُردهای *** که صَباح است و تو اندر پردهای کوریِ خود را مکن زین گفتْ فاش *** خامش و در انتظارِ فضل باش 🔹 فضلِ بیعلّت مگر دریابدت *** زین شقاوتْ رویِ دل برتابدت 🔹 ور نه، مانی در چنین کوری ابد *** آینه پنهان شد از تو در نمد در میانِ روزْ گفتنْ: «روز کو؟!» *** خویش رسواکردن است ای تندخو2 - . بریتانیا (الف): جنس عَمیٰ ست. مونیخ (ب): چشمش عمیٰ ست.
- . نسخۀ قونیه: ای روز جو.