Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

145

آن دگر بس تیزگوش و سخت کَر *** گنج و، در وی نیست یک جو سنگِ زر
وآن دگر عور و برهنه، لاشه باز *** لیک دامن‌های جامه‌یْ او دراز
گفت کور: «اینک گروهی می‌رسند *** من همی‌بینم که چه قومند و چند»
گفت کر: «آری، شنیدم بانگِشان *** که چه می‌گویند پیدا و نهان»
آن برهنه گفت: «ترسان ز‌آن منم *** که ببُرّند از درازی دامنم»
کور گفت: «اینک به نزدیک آمدند *** خیز بُگریزیم پیش از زخم و بند»
کَر همی‌گوید که: «آری، مَشغَله *** می‌شود نزدیک‌تر، یارانْ هِله!»¹
آن برهنه گفت: «آوَه، دامنم *** از طمَع بُرّند و من ناایمنم»²
شهر را هِشتند و بیرون آمدند *** وز هزیمت در دِهی اندر شدند
اندر آن دِه مرغِ فربه یافتند *** لیک ذرّه‌یْ گوشت بر وی نی، نژَند
کور دید و آن کر آوازش شنید *** عور بگرفت و به دامن درکشید
مرغِ مرده خشک و از زخمِ کلاغ *** استخوان‌ها زار گشته چون بَناغ
🔹 پس طلب کردند و دیگی یافتند *** بی‌سر و بی‌بُن سبُک بشتافتند
🔹 بر سرِ آتش نهادند آن سه تن *** مرغ فربه را به دیگ اندر زَفن
🔹 آتشش کردند چندان -ای پسر- *** کُاستخوان شد پخته، لَحمش بی‌خبر
ز‌آن همی‌خوردند چون از صیدْ شیر *** هر یکی از خوردنش چون پیلْ سیر
هر سه ز‌آن خوردند و بس فربه شدند *** چون سه پیلِ بس بزرگ و مِه شدند³
آن‌چنان کز فربهی هر یک جوان *** درنگنجیدی ز زَفتیّ در جهان
با چنین گَبزیّ و هفت اندامِ زَفت *** از شکافِ در برون جَستند تَفت
----------
راهِ مرگِ خلقْ ناپیدا رَهی‌ست *** در نظر ناید که آن بی‌جا رَهی‌ست⁴
نَک پیاپی کاروان‌ها مُقتَفی *** زین شکافِ در که هست آن مُختَفی
بر در ار جویی، نیابی ز‌آن شکاف *** سخت ناپیدا، در او چندین زِفاف⁵
1. . مَشغَله: بانگ و غوغا.
2. . نسخۀ قونیه: ناآمِنم.
3. . اصلاح‌شده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: بزرگِ مِه.
4. . نسخۀ قسطنطنیه (ب): در نظر ناید که عجایب مَخرَجی ست.
5. . شرح بَحرالعلوم: چندین رفاف.