Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

139

هرچه زو زایید، ماده یا که نر *** مِلکِ وارِث باشد آن‌ها سر به سر
تو غلامی، کسب و کارَت مِلکِ اوست *** شَرع جُستی، شَرع بِستان، رو، نِکوست
خواجه را کُشتی به اِستَم زارِ زار *** هم بر اینجا خواجه گویان: زینهار
کارْد را زِ اشتاب کردی زیرِ خاک *** از خیالی که بدیدی سهمناک
نک سَرش با کارد در زیرِ زمین *** باز کاوید این زمین را همچنین
نامِ این سگ هم نوشته کاردْ بَر *** کرد با خواجه چنین مکر و ضرر»
همچنین کردند و چون بشکافتند *** در زمین آن کارْد با سر یافتند
وِلوِله در خلق افتاد آن زمان *** هر یکی زُنّار بُبرید از میان
🔹 جمله از داوود گشته عذرخواه *** ز‌آنکه بَد ظنّ گشته بودند و تباه
قِصاص فرمودنِ داوود علیه السّلام خونی‌ را بعد از اِلزام
بعد از آن گفتش: «بیا ای دادخواه *** دادِ خود بِستان تو از این روسیاه
هم بِدان تیغش بفرمود او قِصاص *** کی کند مکرش ز علمِ حقْ خلاص؟!
----------
حِلمِ حق گرچه مُواسا‌ها کُند *** چون‌که از حد بُگذرد، رسوا کند
خون نخُسبد، در‌فِتد در هر دلی *** میلِ جست و جوی و کشفِ مشکلی
اقتضای داوریِّ رَبِّ دین *** سَر بر‌آرَد از ضمیرِ آن و این:
«کآن فلان خواجه چه شد؟ حالش چه گشت؟» *** همچنان‌که جوشد از گِلزارْ کَشت
جوششِ خون باشد آن وا جُست‌ها *** خارشِ دل‌ها و بحث و ماجرا
----------
چون‌که پیدا گشت سِرِّ کارِ او *** مُعجِزِ داوود شد فاش و دو تو
خلقْ جمله سر برهنه آمدند *** سر به سجده بر زمین‌ها می‌زدند:
«ما همه کورانِ اصلی بوده‌ایم *** وآنچه می‌فرموده‌ای نشْنوده‌ایم
وز تو ما صد گون عجایب دیده‌ایم *** لیک معذوریم؛ چون بی‌دیده‌ایم¹
سنگ با تو در سخن آمد شَهیر: *** ”کز برای غَزوِ طالوتم بگیر“
تو به سه سنگ و فَلاخُن آمدی *** صد هزاران خَصم را برهم زدی
سنگ‌هایت صد هزاران پاره شد *** هر یکی مر خَصم را خونخواره شد
1. . این بیت با بیت قبل در نسخۀ قونیه این‌گونه آمده است:
  ما همه کورانِ اصلی بوده‌ایم *** از تو ما صد گون عجایب دیده‌ایم.