Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

131

ای مسلمانان، دعا مالِ مرا *** چون از آنِ او کُند؟! بهرِ خدا!
گر چنین بودی، همه عالَم بِدین *** یک دعا، اَملاک بُردندی به کین
گر چنین بودی، گدایانِ ضَریر *** مُحتَشِم گشته بُدندیّ و امیر
روز و شب اندر دعا وَ اندر ثنا *** لابه‌گویان که: ”تو دِهْ مال، ای خدا
تا تو نَدْهی، هیچ‌کس ندْهد یقین *** ای گشاینده، تو بُگشا بندِ این“
مَکسَبِ کوران بوَد لابه و دعا *** جز لبِ نانی نیابند از عَطا»
قوم گفتند: «این مسلمان راستگوست *** این فروشنده‌یْ دعا‌ها ظلم‌خوست
این دعا کی باشد از اسبابِ مِلک؟! *** کی کِشد این را شریعتْ خود به سِلک؟!
بیْع و بخشش یا وصیّت یا عطا *** یا ز جنسِ این شود مِلکی تو را
در کدامین دفتر است این شرعِ نو؟! *** گاو را تو باز دِه، یا حَبسْ رو
🔹 اندر آ در حَبس و در زندانِ او *** ور نه گاوش را بده، حجّت مگو»
🔹 او به‌سوی آسمان می‌کرد رو: *** «کِای خداوندِ کریمِ لطف‌خو
من دعا‌ها کرده‌ام زین آرزو *** واقعه‌یْ ما را که داند غیرِ تو؟!¹
در دلِ من آن دعا انداختی *** صد امید اندر دلم افراختی
من نمی‌کردم گزافه آن دعا *** همچو یوسف دیده‌ام من خواب‌ها»
----------
دیدْ یوسف آفتاب و اَختران *** پیشِ او سجده‌کُنان چون چاکران
اعتمادش بود بر خوابِ درست *** در چَه و زندان جز آن را می‌نجُست
ز اعتمادِ آن نبودش هیچ غم *** از غلامی وز مَلامِ بیش و کم
اعتمادی داشت او بر خوابِ خویش *** که چو شمعی می‌فُروزیدش ز پیش
چون در‌افکندند یوسف را به چاه *** بانگ آمد سَمْعِ او را از إلٰه
که: «تو روزی شَه شوی ای پهلوان *** تا بمالی این جَفا بر رویشان»
قائلِ این بانگ نامد در نظر *** لیک دل بشناخت قائل از اثر
قوّتیّ و راحتیّ و مَسندی *** در میانِ جان فِتادش ز‌آن نِدی
چاه شد بر وی بدان بانگِ جلیل *** گلشن و بزمی چو آتش بر خَلیل
هر جَفا که بعد از آنش می‌رسید *** او بِدان قوّت به شادی می‌کشید
----------
1. . این بیت با بیت بالا باهم در نسخۀ قونیه این‌گونه آمده است:
  او به‌سوی آسمان می‌کرد رو *** واقعه‌یْ ما را که داند غیرِ تو؟!