افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر سوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر سوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - غیرت خداوند نسبت به اولیای الهی. - تقدّم توفیق الهی بر اعمال صالح بندگان. - عشق مُحِب، تمامی آثار محبوب را. - ترجیح علم و یقین بر ظن. - صبر اولیا بر قضای الهی و درخواست نکردن رفع آن. - جبر و تفویض. - فلسفۀ بلاها. - فلسفۀ دوریگزیدن انبیا از خلائق.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر سوم
117یک درخت شدنِ آن هفت درخت در نظرِ او
گفت: «رانْدم پیشتر من نیکبخت *** باز شد آن هفتْ جمله یک درخت هفت میشد، فرد میشد هردمی *** من چه سان میگشتم از حیرت همی! بعد از آن دیدم درختان در نماز *** صف کشیده، چون جماعت کرده ساز یک درخت از پیش، مانندِ امام *** دیگران اندر پسِ او در قیام آن قیام و آن رکوع و آن سجود *** از درختانْ بس شگفتم مینمود یاد کردم قولِ حق را آن زمان *** گفت: ﴿وَ النَّجم﴾ و شَجَر را ﴿یَسجُدان﴾1 این درختان را نه زانو، نه میان *** این چه ترتیبِ نماز است آنچنان؟! آمد الهامِ خدا: ”کِای با فُروز *** می عجب داری ز کارِ ما هنوز؟!“» هفت مرد شدنِ آن هفت درخت
«بعدِ دیری گشت آنها هفت مرد *** جمله در قَعده پی یزدانِ فرد چشم میمالم که آن هفت اَرسلان *** تا کیانند و چه دارند از جهان؟ چون به نزدیکی رسیدم من ز راه *** کردم ایشان را سلام از اِنتِباه قوم گفتندم جوابِ آن سلام: *** ”ای دَقوقی، مَفخَر و تاجِ کِرام!“ گفتم: ”آخر چون مرا بشناختند؟! *** پیش ازین بر من نظر ننداختند از ضمیرِ من بدانستند زود *** یکدگر را بنْگریدند از فرود“ پاسخم دادند: ”کِای جانِ عزیز *** چون بپوشیدَهست اینها بر تو نیز؟! بر دلی کاو در تحیّر با خداست *** کی شود پوشیده رازِ چپّ و راست؟!“ گفتم: ”از سوی حقائق بشْکُفید *** چون ز اسم و حرفِ رسمی واقِفید“2 گفت: ”اگر اسمی شود غیب از ولیّ *** آن ز اِستِغراقْ دان، نَز جاهلیّ“ بعد از آن گفتند: ”ما را آرزوست *** اقتداکردن به تو ای پاکدوست“ گفتم: ”آری، لیک یک ساعت؛ که من *** مشکلاتی دارم از دوْرِ زَمَن تا شود آن حَلّ به صحبتهای پاک *** که به صحبت رویَد انگوری ز خاک» ----------
- . سوره الرحمٰن آیه 6؛ «و ستارگان و درختان (در برابر خدا) سجده میکنند.»
- . نسخۀ قونیه: بشْکُفند... واقِفند.