Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

107

صبر را با حقْ قرین کرد ای فلان *** آخِرِ ﴿وَ الْعَصر﴾ را آگه بخوان¹
صد هزاران کیمیا حق آفرید *** کیمیایی همچو صبرْ آدم ندید
بقیّۀ قصّۀ نابینا و مُصحَف خواندن او بِإذنِ اللٰ‍ه
مردِ مهمان صبر کرد و ناگهان *** کشف گشتش حالِ مشکل در زمان
نیم‌شب آواز قرآن را شنید *** جَست از خواب، آن عجائب را بدید
که ز مصحفْ کور می‌خوانَد درست *** گشت بی‌صبر و ز کورْ آن حال جُست
گفت: «چون در چشم‌هایت نیست نور *** چون همی‌بینی؟ همی‌خوانی سُطور؟!
آنچه می‌خوانی بر آن افتاده‌ای *** دست را بر حرفِ آن بنْهاده‌ای
إصْبَعَت در سیر پیدا می‌کند *** که نظر بر حرف داری مُستند!»
گفت: «ای گشته ز جهلِ تنْ جدا *** این عجب می‌داری از صُنعِ خدا؟!
من ز حق در‌خواستم: ”کِای مُستَعان *** بر قرائت من حریصم همچو جان²
نیستم حافظ، مرا نوری بده *** در دو دیده وقتِ خواندنْ بی‌گره
باز دِه دو دیده‌ام را آن زمان *** که بگیرم مُصحَف و خوانم عیان“
آمد از حضرتْ ندا: ”کِای مردِ کار *** ای به هر رنجی به ما امّیدوار
حسنِ ظنّ است و امیدی خوشْ تو را *** که تو را گوید به هر‌دم: برتر آ
هر زمان که قصدِ خواندن باشدت *** یا ز مصحف‌ها قرائت بایدت
من در آن دم وا دَهم چشم تو را *** تا فرو خوانی، مُعَظَّمْ جوهرا!“
همچنان کرد و هر آن گاهی که من *** وا گشایم مصحف اندر خوانْدن
آن خَبیری که نشد غافل ز کار *** آن گرامی پادشاهِ کردگار
باز بخشد بینشم آن شاهِ فرد *** در زمان، همچون چراغِ شب‌نَورد»
----------
زین سبب نبوَد ولیّ را اعتراض *** هرچه بسْتانَد، فرستد اِعتیاض
گر بسوزد باغت، انگوری دهد *** در میانِ ماتَمت، سوری دهد
آن شَلِ بی‌دست را دستی دهد *** کانِ غم‌ها را دلِ مستی دهد
«لا نُسَلِّم» و اعتراض از ما برفت *** چون عِوض می‌آید از مقصودْ زَفت³
چون‌که بی‌آتش مرا گرمی رسد *** راضیم گر آتشِ ما را کُشد
1. . سوره العصر.
2. . ای مُستَعان: ای آن‌که از او طلب یاری می‌شود.
3. . لا‌نُسَلِّم: تسلیم نمی‌شویم (عدم تسلیم و اعتراض از ما رفت).