Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

78

قهقهه خندید و جنبانید سر *** گفت: «بادِ ریشِ این یاران نِگر!
دوستانْ بین، کو نشانِ دوستان؟! *** دوستان را رنج باشد همچو جان
کی گران گیرد ز رنجِ دوستْ دوست؟! *** رنجْ مغز و، دوستی آن را چو پوست
نی نشانِ دوستی شد سرخوشی *** در بلا و آفت و مِحنَت‌کِشی‌؟!»
----------
🔹 رنج بر خود گیر گر تو دوستی *** رو مگردان گر تو نیکوخو ستی
دوستْ همچون زر، بلا چون آتش است *** زرّ خالص در دلِ آتشْ خوش است
امتحان‌کردنِ خواجه، لقمان را در زیرکی
نی که لقمان را که بنده‌یْ پاک بود *** روز و شب در بندگی چالاک بود¹
خواجه‌اش می‌داشتی در کارْ پیش؟! *** بهترش دیدی ز فرزندان خویش‌؟!
ز‌آنکه لقمان ‌گر‌چه بنده‌زاده بود *** خواجه بود و از هویٰ آزاده بود
----------
گفت شاهی شیخ را اندر سخُن: *** «چیزی از بخشش ز من درخواست کن»
گفت: «ای شه شرم ناید مر تو را *** که چنین گویی مرا؟! زین برتر آ
من دو بنده دارم و ایشان حقیر *** و آن دو بر تو حاکِمانند و امیر»
گفت شه: «آن دو چه‌اند؟ این زَلّت است» *** گفت: «آن یک خشم و دیگر شهوت است‌»²
شاهْ آن دان کاو ز شاهی فارغ است *** بر ‌مه و خورشیدْ نورش بازِغ است‌³
مخزنْ آن دارد که مخزن عارِ اوست *** هستی آن دارد که هستی را عَدوست⁴
----------
1. نسخۀ مِلکی نیکلسون: همچون آن لقمان.
2. مثنوی شریف: ذلّت است.
3. نسخۀ قونیه: بی‌مَه و خورشید.
4. نسخۀ قونیه: مخزنْ ذات اوست.