Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

51

🔹 چون شعیب آگاه شد زین اِرتقا *** چشم را در‌باخت از بهرِ لِقا
🔹 شُکر کرد ایّوبِ صابر هفت سال *** در بلا، چون دید آثارِ وصال
🔹 خِضر و الیاس از مِی‌اش چون دم زدند *** آبِ حیوان یافتند و کم زدند¹
نردبانش عیسیِ مریم چو یافت *** بر فرازِ چرخِ چارم می‌شتافت
چون محمّد یافت آن مُلک و نَعیم *** قرصِ مَه را کرد در دمْ او دو نیم
چون ابوبکر آیتِ توفیق شد *** با چنان شه صاحب و صِدّیق شد
چون عُمر شیدای آن معشوق شد *** حقّ و باطل را چو دلْ فاروق شد
چون‌که ‌عثمان آن عیان را عین گشت *** نورِ فائض بود و ذو النّورَین گشت
چون ز رویش مرتضیٰ شد دُرّ‌فشان *** گشت او شیرِ خدا در مَرجِ جان
🔹 روشن از نورش چو سِبطَین آمدند *** عرش را دُرَّین و قُرطَین آمدند²
🔹 آن یکی از زهرْ جان کرده نثار *** و‌آن‌ سر افکنده به راهش مست‌وار
چون جُنیْد از جُندِ او دید آن مدد *** خودْ مقاماتش فُزون شد از عدد
بایَزید اندر مَزیدش ره چو دید *** نامِ قطبُ العارفین از حق شنید
چون‌که ‌کرخی کَرخِ او را شد حَرَس *** شد خلیفه‌یْ عشق و ربّانی نفَس
پورِ أدهَم مرکبْ آن‌سو رانْد شاد *** گشت او سلطانِ سلطانانِ داد
و‌آن‌ شَقیق از شَقّ آن راهِ شگَرف *** گشت او خورشید رأی و تیز طَرْف³
🔹 شد فُضیْل از رهزنی ره‌بینِ راه *** چون به لحظه‌یْ لطف شد مَلحوظِ شاه⁴
🔹 بِشرِ حافی را مُبَشِّر شد ادب *** سر نهاد اندر بیابانِ طلب
🔹 چون‌که ‌ذوالنّون از غمش دیوانه شد *** مصرِ جان را همچو شِکّرخانه شد
🔹 چون سَریّ بی‌سر شد اندر راهِ او *** بر سَریرِ سروران شد جاهِ او⁵
صد هزاران پادشاهان و مِهان *** سرفرازانند ز‌آن‌سویِ جهان
نامشان از رَشکِ حق پنهان بمانْد *** هر گدایی نامشان را برنخوانْد
🔹 رحمت و رضوانِ حق در هر زمان *** باد بر جان و روانِ پاکشان
1. کم زدند: برای خود وقعی ننهادند.
2. نسخۀ مِلکی نیکلسون:
  چون‌که سِبطَین از سِرش واقف بُدند *** گوشوارِ عرش رَبّانی شدند.
3. شقیق: شقیق بلخی (از عرفای إلٰهی).
4. لحظه: نظر.
5. سَریّ: سَریّ سَقَطی (از عرفای إلٰهی).