Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

60

ور شوَم نومید، نومیدیّ من *** عینِ صُنعِ آفتاب است ای حَسَن
عینِ صُنع از نفسِ صانِع چون بُرَد؟! *** عینِ هست از غیر هستی چون چَرد؟!
جمله هستی‌ها از این روضه چرند *** گر بُراق و تازیان ور خودْ خرند
لیک اسبِ کور، کورانه چَرَد *** می‌نبیند روضه را، ز‌آن است ردّ
و‌آن که‌ گردش‌ها از این دریا ندید *** هر دم آرَد ر‌و به محرابِ جدید
او ز بَحرِ عَذبْ آبِ شور خَورد *** تا که آبِ شورْ او را کور کرد
بَحر می‌گوید: «به دستِ راستْ خَور *** ز‌آبِ من -ای کور- تا یابی بَصَر»
هست دستِ راستْ اینجا ظنّ راست *** کاو بداند نیک و بد را کز کجاست
نیزه‌گردانی‌ست -ای نیزه- که تو *** راست می‌گردی گه و گاهی دو تو
ما ز عشقِ شمسِ دین بی‌ناخنیم *** ور نه ما آن کور را بینا کُنیم
هان ضیاءَ‌ الحق حِسامَ‌الدّین تو زود *** دارویَش کن، کوریِ چشمِ حسود
توتیای کبریایی تیز‌فِعل *** داروی ظلمت‌کُشِ اِستیز‌فِعل
آن که گر بر چشمِ اَعمیٰ بر‌زند *** ظلمتِ صد ساله را زو بر‌کَنَد
🔹 جمله کوران را دوا کن، ای قَمر *** ای نهالِ میوه‌دار، افشان ثَمَر
جمله کوران را دوا کن جز حسود *** کز حسودی بر تو می‌آرد جُحود
مر حسودت را ا‌‌گر‌چه آن منم *** جان مده تا همچنین جان می‌کَنم
آن‌که او باشد حسودِ آفتاب *** کور می‌گردد ز بودِ آفتاب‌¹
اینْت دردِ بی‌دوا کاو را ست آه *** اینْت افتاده‌یْ ابد در قعرِ چاه
نَفیِ خورشیدِ ازل بایَستِ او *** کی برآید این مرادِ او؟ بگو!
باز آن باشد که باز آید به شاه *** بازِ کور است آن‌که او گم کرد راه
1. نسخۀ قونیه:
  ... *** و‌آن‌که می‌رنجد ز بودِ آفتاب.