Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

22

باز گفت: «ای شه، پشیمان می‌شوم *** توبه کردم؛ نو مسلمان می‌شوم
آن که تو مستش کنی و شیرگیر *** گر ز مستی کژ رَود عذرش پذیر
‌‌گر‌چه ناخن رفت چون باشی مرا *** برکَنم من پرچمِ خورشید را
ور چه پَرّم رفت چون بنْوازیَم *** چرخْ بازی گم کند در بازیَم
گر کمر بخشی‌م، کُه را برکَنم *** ور دهی کِلکی، عَلَم‌ها بشکنم
آخر از پشّه نه کم باشد تنم *** مُلکِ نمرودی به پر بر‌هم‌ زنم
در ضعیفی تو مرا بابیل گیر *** هر یکی خَصمِ مرا چون پیل گیر
قدرِ فندق افکنم بُندُق‌حَریق *** بُندُقم در فعلْ صد چون منجنیق¹
‌گر‌چه سنگم هست مقدارِ نخود *** لیک در هَیجا نه سَر مانَد نه خُود»
----------
موسی آمد در وَغا با یک عصاش *** زد بر آن فرعون و بر شمشیرهاش
هر رسولی یک‌تنه کآن در زدَه‌ست *** بر همه‌یْ آفاق تنها بر زدَه‌ست
نوحْ چون شمشیر در‌خواهید از او *** موجِ طوفان گشت از او شمشیرخو
احمدا، خود کیست اِسپاهِ زمین؟! *** ماهْ بین بر چرخ و بشْکافش جَبین
تا بداند سَعد و نَحسِ بی‌خبر *** دوْرِ توست این دور، نی دورِ قمر
دورِ توست ایرا که موسیّ کلیم *** آرزو می‌بُرد زین د‌ورت مُقیم
چون‌که ‌موسیٰ رونقِ دورِ تو دید *** کاندر او صبحِ تجلّی می‌دمید
گفت: «یا رب، این چه دورِ رحمت است *** آن گذشت از رحمت، اینجا رؤیت است‌!
غوطه دِه موسیّ خود را در بِحار *** از میانِ دورۀ احمد بر آر»
گفت: «یا موسیٰ، بدان بنْمودمت *** راهِ آن خلوت بدان بُگشودمت
که تو ز‌آن دوری در این دوْر ای کَلیم *** پا بکِش زیرا دراز است این گلیم‌²
من کریمم؛ نان نمایم بنده را *** تا بگِریاند طمعْ آن زنده را
بینیِ طفلی بمالد مادری *** تا شود بیدار و وا جویَد خَوری
کاو گرسنه خفته باشد بی‌خبر *** و‌آن دو پستان می‌خَلد از مِهرِ دَرّ
کُنتُ کَنزاً رَحمةً مَخفیّةً *** فَابْتَعَثتُ اُمّةً مَهدیَّةً»³
----------
1. اصلاح‌شده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی:
  قدرِ فندق افکنم بُندُقْ خَریق *** بُندُقَم در فعلْ صد چون منجنیق.
2. نسخۀ مِلکی نیکلسون: پا مکش.
3. اصلاح‌شده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: فَانْبَعَثتُ.