افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
176طعنه زدنِ بیگانهای در شیخ، و جواب گفتنِ مُریدِ شیخْ او را
آن یکی یک شیخ را تهمت نهاد: *** «کاو بَد است و نیست بر راهِ رَشاد1 شارِبِ خَمر است و سالوس و خبیث *** مر مُریدان را کجا باشد مُغیث؟!» آن یکی گفتش: «ادب را هوش دار! *** خُرد نبوَد اینچنین ظنّ بر کِبار دور از او و دور از اوصافِ او *** که ز سِیلی تیره گردد صافِ او اینچنین بُهتان مَنِه بر اهلِ حق *** کاین خیالِ توست، برگَردان ورق! این نباشد، ور بوَد ای مرغِ خاک *** بَحرِ قُلزُم را ز مُرداری چه باک؟! نیست دونَ القُلَّتَین و حوضِ خُرد *** کِش تواند قطرهای از کار بُرد آتشْ ابراهیم را نبوَد زیان *** هر که نمرودیست، گو: ”میتَرس از آن!“» ----------
نفْسْ نمرود است و عقل و جانْ خلیل *** روح در عین است و نفْس اندر دلیل این دلیلِ راه، رهرو را بوَد *** کاو به هر دم در بیابان گم شود واصِلان را نیست جز چشم و چراغ *** از دلیل و راهشان باشد فراغ گر دلیلی گفت آن مردِ وصال *** گفت بهر فهمِ اصحابِ جِدال بهر طفلی نو پدر تیتی کُند *** گرچه عقلش هندسهیْ گیتی کُند کم نگردد فضلِ استاد از عُلوّ *** گر «الفچیزی ندارد» گوید او از پی تعلیمِ آن بسته دهن *** از زبانِ خود بُرون باید شدن در زبانِ او بباید آمدن *** تا بیاموزد ز تو او علم و فنّ پس همهیْ خَلقان چو طفلانِ ویاند *** لازم است آن، پیر را در وقتِ پند ----------
آن مُریدِ شیخْ بَدگوینده را *** آن به کفر و گُمرَهی آکَنده را گفت: «تو خود را مزن بر تیغِ تیز *** هین مکُن با شاه و با سلطانْ ستیز» ----------
- نسخۀ مِلکی نیکلسون: ابلهی یک شیخ را.