اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

براساس تصحیح سید حسن میرخانی

0
جلد ها

دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلال‌الدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم می‌گردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعا‌کردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.

مثنوی معنوی - دفتر دوم

171
  • گر تو خواهی کِت شقاوت کم شود***جهد کن تا از تو این حکمت روَد1
  • حکمتی کز طبع زاید وز خیال***حکمتی بی‌فیضِ نورِ ذوالجلال
  • حکمتِ دنیا فَزاید ظَنّ و شکّ***حکمتِ دینی بَرَد فوْقِ فلک
  • زوبَعان زیرکِ آخِرْ زمان***بر‌فُزوده خویش بر پیشینیان2
  • حیله‌آموزانِ جگرها سوخته***فعل‌ها و مکرها آموخته
  • صبر و ایثار و سَخایِ نفْس و جود***باد داده: «کآن بوَد اکسیرِ سود»3
  • فکرْ آن باشد که بُگشاید رهی***راهْ آن باشد که پیش آید شَهی
  • شاهْ آن باشد که از خودْ شَه بوَد***نی به مخزن‌ها و لشکرْ شَه شود
  • تا بمانَد شاهیِ او سَرمَدیّ***همچو عِزِّ مُلکِ دینِ احمدی
  • 🔹 تا قیامت نیست شَرعش را زوال***گشته دور از مُلکِ او عینُ الْکَمال
  • کرامات ابراهیمِ أدهَم بر لب دریا

  • هم زِ ابراهیمِ أدهَم آمدَه‌ست***کاو ز راهی بر لب دریا نشست
  • دَلقِ خود می‌دوخت آن سلطانِ جان***یک امیری آمد آنجا ناگهان
  • آن امیر از بندگانِ شیخ بود***شیخ را بشْناخت، سجده کرد زود
  • خیره شد در شیخ و اندر دَلقِ او***شکلِ دیگر گشته خُلق و خَلقِ او:
  • «کاو رها کرد آن‌چنان مُلکِ شِگرف***بر‌گزید آن فقرِ بس باریکْ حَرف!
  • ترک کرده مُلکِ هفت اقلیم را***می‌زند بر دَلقْ سوزن چون گدا
  • 🔹 مُلکِ هفت اقلیم ضایع می‌کند***چون گدا بر دَلقْ سوزن می‌زند»
  • شیخ واقف گشت از اندیشه‌اش***شیخ چون شیر است و دل‌ها بیشه‌اش
  • چون رَجا و خوْف در دل‌ها روان***نیست بر وی مخفی اسرارِ جهان
  • ----------

    1.  نسخۀ قونیه: تا از تو حکمت کم شود.
    2. زوبَعان: ج زوبَع، شیطانان.
    3. اصلاح‌شده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: باز داده.
      باد داده: بر باد داده.