افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
169بس کسان را آن سِلَح بستن بکُشت *** بی رُجولیّت چنان تیغی به مُشت گر بپوشی تو سلاحِ رُستَمان *** رفت جانت، چون نباشی مردِ آن جانْ سپر کن، تیغ بُگذار ای پسر *** هر که بیسر بود، از این شَه بُرد سَر آن سلاحت حیله و مکرِ تو است *** هم ز تو زایید و هم جانِ تو خَست چون نکردی هیچ سودی زین حِیَل *** ترکِ حیله کن که پیش آید دُوَل چون یکی لحظه نخوردی بَر ز فن *** ترکِ فن کن، میطلب ربُّ المِنَن چون مبارک نیست بر تو این علوم *** خویشتن گولی کُن و بُگذر ز شوم چون ملائک گو که: «لا عِلمَ لَنا *** یا الٰهی، غَیرَ ما عَلَّمتَنا» حیله و مکر اندر این رَه سود نیست *** هرکه شد مَغرورِ عقل او کودَنیست1 🔹 یک حکایت بشنو ای صاحبقبول *** در میانِ عقل و جهلِ بوالفُضول قصۀ اعرابی و ریگ در جُوال کردن، و ملامتکردنِ آن دانشمندْ او را
یک عَرابی بار کرده اُشتُری *** یک جُوالِ زَفت، از دانه پُری2 🔹 وآن جُوالِ دیگرش از ریگْ پُر *** هر دو را او بار کرده بر شتر او نشسته بر سرِ هر دو جُوال *** یک حدیثانداز کرد او را سؤال از وطن پرسید و آوردش به گفت *** و اندر آن پرسش بسی دُرّها بِسُفت بعد از آن گفتش که: «این هر دو جُوال *** چیست آکنده؟ بگو مِصداقِ حال!» گفت: «اندر یک جُوالم گندم است *** در دگر، ریگی، نه قوتِ مردم است» گفت: «تو چون بار کردی این رِمال؟» *** گفت: «تا تنها نمانَد این جُوال» گفت: «نیمِ گندم آن تنگ را *** در دگر ریز از پیِ فرهنگ را3 تا سبُک گردد جُوال و هم شتر» *** گفت: «شاباش ای حکیمِ اهل و حُرّ اینچنین فکر دقیق و رأی خوب *** تو چنین عریانْ پیاده در لُغوب؟!»4 رحمش آمد بر حکیم و عزم کرد *** کِش بر اُشتُر برنشانَد نیکمرد - الحاقی از مثنوی شریف.
- جَوال: خُرجین.
- تنگ: لِنگه.
- لُغوب: رنج و سختی.