Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

149

تو مرا بیدار کردی، خواب بود *** تو نمودی کشتی، آن گرداب بود
تو در این خیْرم از آن می‌خوانْدی *** تا مرا از خیرِ بهتر راندی»
گریختنِ دزد از دست صاحب‌خانه به آوازِ شخص دیگر
این بدان مانَد که شخصی دزدْ دید *** در وُثاق، اندر پیِ او می‌دوید
تا دو سه میدان دوید اندر پی‌اش *** تا در‌افکنْد از تَعَب اندر خُوی‌اش¹
اندر آن حمله که نزدیک آمدش *** تا بدو اندر‌جَهَد، دریابدش
دزدِ دیگر بانگ کردش که: «بیا *** تا ببینی این علاماتِ بَلا
زود باش و باز گرد ای مردِ کار *** تا ببینی حالِ اینجا زار زار»
🔹 چون شنید این مرد، گشت اندیشه‌ناک *** گفت با خود: «کشته گیر این جامه چاک»²
گفت: «باشد کآن طرف دزدی بوَد *** گر نگردم زود، او بر من دوَد
بر زن و فرزندِ من دستی زند *** بستنِ این دزدْ سودم کی کُنَد؟!
این مسلمان از کَرم می‌خوانَدم *** گر نگردم زود، پیش آید نَدَم»
بر امیدِ شفْقَتِ آن نیک‌خواه *** دزد را بُگذاشت، باز آمد به راه
گفت: «ای یارِ نِکو، احوال چیست؟ *** این فَغان و بانگ تو از دستِ کیست؟»
گفت: «اینک بینْ نشانِ پای دزد *** کاین طرف رفتَه‌ست دزدِ زن به مُزد³
نَک نشانِ پای دزدِ قَلتَبان *** در پی او رو بدین نقش و نشان‌»⁴
گفت: «ای اَبله، چه می‌گویی مرا؟! *** من گرفته بودم آخر مر وِرا!
دزد را از بانگِ تو بُگذاشتم *** من تو خر را آدمی پنداشتم!
این چه ژاژ است و چه هرزه ای فلان؟! *** من حقیقت یافتم، چه بْود نشان؟!»
گفت: «من از حق نشانت می‌دهم *** این نشان است، از حقیقت آگهم»
گفت: «طَرّاری تو یا خود اَبلهی؟ *** بلکه تو دزدیّ و زین حال آگهی
خَصمِ خود را می‌کشیدم مو‌کِشان *** تو رهانیدی وِرا: ”کِاینَک نشان“؟!»
----------
1. خُوی: عَرَق.
2. اصلاح‌شده براساس مثنوی شریف. میرخانی: گشته گیر.
3. زن‌به‌مُزد: بی‌غیرت.
4. قَلتَبان: بی‌غیرت.