Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

147

من ز هر کس آن طمَع دارم که او *** صاحبِ آن باشد اندر طَبع و خو
من ز سرکه می‌نَجویم شِکّری *** وز مُخَنَّث می‌نَجویم لشگری‌¹
همچو گَبران می‌نَجویم از بُتی *** کاو بوَد حق، یا ز حقْ او آیَتی
من ز سِرگین می‌نَجویم بوی مُشک *** من در آبِ جو نجویَم خِشتِ خشک
🔹 من نجویم پاسبانی را ز دزد *** کارْ ناکرده نجویم هیچ مُزد
من ز شیطان این نجویَم کُاو ست غیر *** که مرا بیدار گرداند به خیر»
راست گفتنِ ابلیسْ ضمیرِ خود را با معاویه
گفت بسیار آن بِلیس از مکر و غَدْر *** میر از او نشْنید و کرد اِستیز و نَکر
از بُنِ دندان بگفتش: «بهرِ آن *** کردمت بیدار، می‌دان ای فلان
تا رَسی اندر جماعت در نماز *** از پیِ پیغمبرِ دولت فَراز
گر نماز از وقت رفتی، مر تو را *** این جهانْ تاریک گشتی، بی‌ضیا
از غَبین و درد رفتی اشک‌ها *** از دو چشمِ تو مثالِ مَشک‌ها
ذوق دارد هر کسی بر طاعتی *** لاجَرم نشْکیبد از وی ساعتی
آن غَبین و درد بودی صد نماز *** کو نماز و کو فروغِ آن نیاز؟!»²
فضیلتِ حسرت خوردنِ آن شخص بر فوتِ نماز جماعت
آن یکی می‌رفت در مسجدْ درون *** مردم از مسجد همی ‌آمد برون
گشت پُرسان که: «جماعت را چه بود *** که ز مسجد می‌بُرون آیند زود؟»
آن یکی گفتش که: «پیغمبرْ نماز *** با جماعت کرد و فارغ شد ز راز
تو کجا در می‌روی ای مردِ خام *** چون‌که ‌پیغمبر بدادَه‌ست اَلسّلام؟»
گفت: «آه» و دود از آن آمد بُرون *** آهِ او می‌داد از دل بوی خون
آن یکی از جمعْ گفت: «این آه را *** تو به من ده، آن نمازِ من تو را»
گفت: «دادم آه و پَذرُفتم نماز» *** او سِتَد آن آه را با صد نیاز
1. مُخَنَّث: مردی که صفات زنانه دارد، (ترسو).
2. این بیت با بیت قبل براساس نسخۀ قونیه جابجا شد.