افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
144«ای بِلیسِ خَلقسوزِ فتنهجو *** بر چیام بیدار کردی؟ راست گو! 🔹 ز آنکه حُجّت درنگنجد با منی *** هین، غرض را درمیان نِه بیفَنی!» باز تقریرِ ابلیسْ تَلبیسِ خود را با معاویه
گفت: «هر مردی که باشد بدگمان *** نشْنود او راست را با صد نشان هر درونی که خیالاندیش شد *** چون دلیل آری، خیالش بیش شد چون سخن در وی روَد، علّت شود *** تیغِ غازی دزد را آلت شود پس جوابِ او سکوت است و سکون *** هست با اَبله سخن گفتنْ جُنون 🔹 تو ز حق ترس و از او جو قطعِ نفْس *** که تو از شرّش بمانْدَهستی به حَبس تو ز من با حق چه نالی ای سَلیم؟! *** رو بِنال از شرّ آن نفْسِ لَئیم1 تو خوری حلوا، تو را دُمّل شود *** تب بگیرد، طبعِ تو مختل شود بیگُنه لعنت کنی ابلیس را *** چون نبینی از خودْ آن تَلبیس را؟! نیست از ابلیس، از توست ای غَویّ *** که چو روبَه سویِ دُنبه میدوی چونکه در سبزه ببینی دنبه را *** دام باشد، این ندانی روبَها! زآن ندانی کِت ز دانش دور کرد *** میلِ دنبه چشمِ عقلت کور کرد2 ”حُبُّکَ الْأشیاءَ یُعْمیکَ یُصِمّ“ *** نَفْسُکَ السَّودا جَنَت، لا تَختَصِم!3 تو گُنه بر من مَنِه، کژ مَژ مَبین *** من ز بَد بیزارم و از حرص و کین 🔹 حرص و کین هست از طِباعِ مختلف *** مر مرا بر چار ضدّ شد مُکتَنِف من بَدی کردم، پشیمانم هنوز *** انتظارم تا شبم آید به روز 🔹 هم امیدی میپزم با درد و سوز *** تا مگر این دِیمَهم گردد تَموز4 متّهَم گشتم میان خلقْ من *** فعلِ خود بر من نهد هر مرد و زن - اصلاحشده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: چه نالی: ”ای علیم“؟!
- نسخۀ قونیه: چشم و عقلت.
- احیاء العلوم ج 3 ص 57؛ قال رسول اللٰه صلّی اللٰه علیه و آله و سلّم: «حُبُّك للشىء يُعمى و يُصِمّ؛ محبّت به هرچیزی تو را (از دیدن حقیقت) کور و کر میکند!»
محبت تو نسبت به هرچیزی تو را کور و کر میسازد؛ و نفْس سیاه و تیرۀ تو است که جنایت نموده، با دیگری دشمنی نکن! - دیمَه: دیماه (زمستان). تَموز: مردادماه (تابستان).