افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
141با خدا گفتی، شنیدی روبرو *** من که باشم پیشِ مکرت ای عَدو؟! معرفتهای تو چون بانگِ صَفیر *** بانگِ مرغان است، امّا مرغگیر صد هزاران مرغ را او ره زدَهست *** مرغْ غَرّه: ”کآشنایی آمدَهست“ در هوا چون بشْنوَد بانگِ صَفیر *** از هوا آید، شود اینجا اسیر قومِ نوح از مکرِ تو در نوحهاند *** دل کباب و سینه شَرحه شَرحهاند عاد را تو باد دادی در جهان *** درفِکندی در عذاب و اَندُهان از تو بود آن سنگسارِ قومِ لوط *** در سیاهآبه ز تو خوردند غوط مغزِ نُمرود از تو آمد ریخته *** ای هزاران فتنهها انگیخته عقلِ فرعونِ زَکیِّ فیلسوف *** کور گشت، از تو نیابید او وُقوف بو لَهَب هم از تو نااَهلی شده *** بو الحَکَم هم از تو بوجَهلی شده ای بر این شطرنج بهر یاد را *** مات کرده صد هزار استاد را ای ز فَرزین بَندهای مشکلت *** سوخته جانها، سیَه گشته دلت بَحرِ مَکری تو و خَلقان قطرهای *** تو چو کوهی وین سَلیمانْ ذرّهای که رهد از مکر تو ای مُختَصِم؟! *** غرقِ طوفانیم، إلّا مَن عُصِم! بس ستارهیْ سَعد از تو مُحتَرِق *** بس سپاهِ جمع از تو مُفتَرِق 🔹 بس مسلمان کز تو دینْ درباخته *** سرنگون تا قعرِ دوزخ تافته 🔹 بس چو بَلعَم از تو نومید آمده *** بس چو بَرصیصا ز تو کافر شده» باز جوابِ ابلیس مر معاویه را در إخفای مکر
گفت ابلیسش: «گُشا این عِقد را *** من مِحَکّم قلب را و نقد را1 امتحانِ شیر و کَلبَم کردْ حق *** امتحانِ نقد و قلبم کردْ حق قلب را من کی سیهرو کردهام؟! *** صِیرَفیّام؛ قیمتِ او کردهام نیکُوان را رهنمایی میکنم *** مر بَدان را پیشوایی میکنم باغبانم شاخِ تر میپرورم *** شاخهای خشک را هم میبُرم2 - نسخۀ قونیه: گُشای این عُقدهها.
- این بیت با بیت بالا با هم به این شکل آمده است:
نیکُوان را رهنمایی میکنم *** شاخهای خشک را هم میبُرم.