افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
127زَ اهل دل جو، از جَمادْ آن را مجو *** که جماد آمد خلایقْ پیشِ او 🔹 *** باز میگردیم سویِ رازجوتا شود هم مشورت با رازگو مشورتجوینده آمد نزدِ او: *** «کِایْ أبِ کودکشده، رازی بگو!» گفت: «رو زین حلقه، کاین در باز نیست *** باز گرد، امروز روزِ راز نیست گر مکان را ره بُدی در لامَکان *** همچو شیخان بودَمی من بر دکان» خواندنِ مُحتَسِبْ مستی را به زندان، و جواب گفتنِ او
مُحتَسِب در نیمشب جایی رسید *** در بُنِ دیوارْ مردی خفته دید1 گفت: «هی، مستی! چه خوردَهستی؟ بگو» *** گفت: «از آن خوردم که هست اندر سَبو» گفت: «آخر در سبو وا گو که چیست؟» *** گفت: «از آن که خوردهام»؛ گفت: «آن خَفیست» گفت: «آنچه خوردهای، خود چیست آن؟» *** گفت: «آن کاندر سَبو مخفیست آن» دوْر میشد این سؤال و این جواب *** مانْد چون خرْ مُحتَسِب اندر خَلاب گفت او را مُحتَسِب: «هین، آه کن!» *** مستْ هو هو کرد هنگام سخُن گفت: «گفتم: آه کن؛ هو میکنی؟!» *** گفت: «من شادم، تو از غم دم زنی2 آه از درد و غم و بیدادی است *** هویْ هویِ مِیکشان از شادی است» محتسب گفت: «این ندانم؛ خیز خیز *** معرفت مَتْراش و بُگذار این ستیز» گفت: «رو، تو از کجا من از کجا؟!» *** گفت: «مستی؛ خیز و تا زندان بیا!» گفت مست: «ای محتسب، بُگذار و رو *** از برهنه کی توان بُردن گرو؟! گر مرا خود قوّتِ رفتن بُدی *** خانۀ خود رفتمی؛ وین کی شدی؟! من اگر با عقل و با امکانَمی *** همچو شیخان بر سرِ دکّانمی 🔹 گر مرا رأیی و تدبیری بُدی *** همچو شیخان جاه و تَوقیری بُدی 🔹 هم مرا زنبیل و دریوزه بُدی *** هم نذوراتِ همه روزه بُدی 🔹 بُگذر از من، زآنکه گم کردی تو راه *** بازجو ریش و بزرگِ خانقاه» - نسخۀ قونیه: مستی خفته.
- نسخۀ قونیه: من شاد و تو از غم مُنحَنی.