Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

102

هر کجا دردی، دوا آنجا روَد *** هر کجا فقری، نوا آنجا روَد
هر کجا مشکل، جواب آنجا روَد *** هر کجا پستی‌ست آبْ آنجا روَد¹
🔹 آب کم جو، تشنگی آور به دست *** تا بجوشد آبت از بالا و پست
🔹 تا ﴿سَقاهُم رَبُّهم﴾ آید خطاب *** تشنه باش اَللٰهُ أعلَمْ بِالصَّواب
آبِ رحمت بایدت، رو پست شو *** و‌آنگهان خور خَمرِ رحمت، مست شو
رحمت اندر رحمت آمد تا به سر *** بر یکی رحمت فرو ما ای پسر²
چرخ را در زیرِ پا آر ای شجاع *** بشنو از فوقِ فلکْ بانگِ سَماع
پنبۀ وسواس بیرون کن ز گوش *** تا به گوشَت آید از گردونْ خروش
پاک کن دو چشم را از مویِ عیب *** تا ببینی باغ و سروِستانِ غیب
دفع کن از مغز و از بینی زُکام *** تا که ریحُ اللَهْ در‌آید در مَشام
هیچ مگْذار از تب و صَفرا اثر *** تا بیابی از جهانْ طعم شکر
داروی مردی کن و عِنّینْ مَپوی *** تا برون آیند صد گون خوب‌روی
کُندۀ تن را ز پای جان بکَن *** تا کُنَد جولان به‌گِرد آن چمن³
غُلّ بُخل از دست و گردن دور کن *** بختِ نو دریاب از چرخ کهُن
ور نمی‌تانی، به کعبه‌یْ لطفْ پَر *** عرضه کن بیچارگی بر چاره‌گر
زاری و گریه قوی‌سرمایه‌ای‌ست *** رحمتِ کلّی قوی‌تر دایه‌ای‌ست‌⁴
دایه و مادر بهانه‌جو بوَد *** تا که کی آن طفلْ گریان می‌شود؟!
طفلِ حاجاتِ شما را آفرید *** تا بنالید و شود شیرش مَزید
گفت: ﴿اُدْعوا اللٰه﴾ بی‌زاری مباش *** تا بجوشد شیرهای مِهرهاش
های و هویِ باد و شیر‌اَفشانِ ابر *** در غمِ مایَند، یک ساعت تو صبر
﴿فی السَّماءِ رِزقُکُم﴾ نشْنیده‌ای؟! *** اندر این پستی چه بر‌چَفسیده‌ای‌؟!
ترس و نومیدیت دان آوازِ غول *** می‌کِشد گوشِ تو تا قعرِ سُفول
1. در نسخۀ قونیه این بیت و بیت قبل به این شکل آمده است:
  هر کجا دردی، دوا آنجا روَد *** هر کجا پستی‌ست آبْ آنجا روَد.
2. فرو ما: فرو میا، بسنده نکن.
3. نسخۀ قونیه: تا کند جولان به گِردت انجمن.
4. نسخۀ مونیخ (الف): قوی‌تر مایه‌ای‌ست.