Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

98

رویش از غمْ زرد و هر دو لبْ کبود *** پس سلیمان گفت: «ای خواجه چه بود؟»
گفت: «عزرائیل در من این‌چنین *** یک نظر انداخت پُر از خشم و کین‌»
گفت: «هین اکنون چه می‌خواهی؟ بخواه» *** گفت: «فرما باد را ای جان‌پناه‌
تا مرا زین‌جا به هندِستان بَرد *** بو که بنده کآن طرف شد، جان بَرد»¹
----------
نَک ز درویشی گریزانند خَلق *** لقمۀ حرص و أمَل ز‌آنند خَلق²‌
ترسِ درویشی مثالِ آن هراس *** حرص و کوشش را تو هندِستان شناس
----------
باد را فرمود تا او را شتاب *** بُرد سوی خاکِ هندِستان بر آب‌
روز دیگر، وقتِ دیوان و لِقا *** شهْ سلیمان گفت عزرائیل را:³
🔹 «کاین مسلمان را به خشم از چه سبب *** بنْگریدی؟ باز‌گو ای پیکِ رَبّ!
ای عجب، این کرده باشی بهرِ آن *** تا شود آواره او از خان و مان؟!»
🔹 گفتش: «ای شاهِ جهانِ بی‌زوال *** فهمْ کژ کرد و نمود او را خیال⁴
🔹 من وِ‌را از خشم کی کردم نظر؟! *** از تعجّب دیدمش در رهگذر⁵
که مرا فرمود حقّ: ”که امروز هان *** جانِ او را تو به هندِستان سِتان!“‌
🔹 دیدمش اینجا و بس حیران شدم *** در تفکّر رفته، سرگردان شدم
از عجب گفتم: ” گر او را صد پَر است *** ز‌و به هندِستان شدنْ دور اندر است!“‌
🔹 چون به امرِ حقّ به هندِستان شدم *** دیدمش آنجا و جانش بِستَدم»
----------
1. بو که: امید است که. شد: رفت. جان برَد: نجات یابد.
2. نک: اینک. درویشی: فقر. لقمه: طعمه. أمل: آرزو.
3. دیوان: رسیدگی به امور حکومتی. لقا: ملاقات.
4. نمود او را خیال: دچار خیال و سوء ظن شد.
5. الحاقی از نسخۀ قونیه.