Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

89

همچنین بادِ اجل با عارفان *** نرم و خوش همچون نسیمِ بوستان‌
آتشْ ابراهیم را دندان نزد *** چون گُزیده‌یْ حق بوَد، چونش گَزد؟!
آتشِ شهوت نسوزد اهلِ دین *** باغیان را بُرده تا قعرِ زمین¹‌
موجِ دریا چون به امرِ حق بتاخت *** اهلِ موسیٰ را ز قِبطی وا شناخت‌
خاکْ قارون را چو فرمان دَر رسید *** با زر و تختش به قعرِ خود کِشید
آب و گِل چون از دَمِ عیسیٰ چَرید *** بال و پر بگشاد، مرغی شد پرید²
🔹 از دهانَت چون برآید حَمدِ حق *** مرغِ جَنَّت سازدش رَبُّ الْفَلَق³
هست تسبیحت بخارِ آب و گِل *** مرغِ جَنَّت شد ز نَفحِ صدقِ دل‌⁴
کوهِ طور از نورِ موسیٰ شد به رقص *** صوفیِ کامل شد و رَست او ز نقص‌
چه عجب گر کوهْ صوفی شد عزیز *** جسمِ موسیٰ از کلوخی بود نیز
طنز و انکار کردنِ پادشاهِ جُهود، و نصیحتِ ناصحانْ او را‌
این عجائب دید آن شاهِ جُهود *** جز که طنز و جز که انکارش نبود
ناصحان گفتند: «از حدّ مَگْذران *** مرکبِ اِستیزه را چندین مَران‌
🔹 بگذر از کُشتن، مکن این فعلِ بد *** بعد از این، آتش مزن در جانِ خَود»
ناصِحان را دست بست و بند کرد *** ظلم را پیوند در پیوند کرد
بانگ آمد کار چون اینجا رسید: *** «پای دار ای سگ؛ که قهرِ ما رسید»⁵
بعد از آن، آتش چهل گَز بر‌فروخت *** حلقه گشت و آن جُهودان را بسوخت‌
1. نسخۀ قونیه: باقیان.نسوزد: نسوزاند. باغیان: ظالمان. قعر زمین: (اَسفل السّافلین)
2. چرید: (بهره بُرد).
3. حَمد حقّ: ستایش خدا. رَبُّ الفَلَق: پروردگار آفرینش و شکافندۀ صبح، (شکافندۀ تاریکی عالم دنیا به نور صورت‌ها و فعلیّت‌های ملکوتی).
4. تصحیح‌شده بر ‌اساس نسخۀ قونیه. میرخانی:
  هست تسبیحَت به جای آب و گل *** مرغ جنّت شد ز نفخ صدقِ دل.
5. قَهر: غضب (عذاب خدا).