Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

66

«کاین چه بدبختی‌ست ما را ای کریم؟ *** از دل و دین مانده ما بی‌تو یتیم‌
تو بهانه می‌کنی و ما ز درد *** می‌زنیم از سوزِ دلْ دَم‌های سرد
ما به گفتارِ خوشَت خو کرده‌ایم *** ما ز شیرِ حکمتِ تو خورده‌ایم‌
اَللَه اَللَه، این جفا با ما مکُن *** لطف کن، امروز را فردا مکن‌
می‌دهد دل مر تو را کاین بی‌دلان *** بی‌تو گردند آخر از بی‌حاصلان؟‌!
جمله در خشکی چو ماهی می‌طپند *** آب را بگشا، ز جو بردار بند
ای که چون تو در زمانه نیست کس *** اَللَه اَللَه، خَلق را فریاد رَس»
دفع کردن وزیرْ مُریدان و اَتباعِ خود را
گفت: «هان، ای سُخرگانِ گفت و‌گو *** وَعظ و گفتارِ زبان و گوش جو
پنبه اندر گوشِ حسِّ دون کنید *** بندِ حسّ از چشمِ خود بیرون کنید»
----------
پنبۀ آن گوشِ سِرّ، گوشِ سَر است *** تا نگردد این کَر، آن باطنْ کَر است
بی‌حس و بی‌گوش و بی‌فکرَت شَوید *** تا خطابِ ﴿اِرجِعي﴾ را بشنوید¹
تا به گفت و‌گویِ بیداری دَری *** تو ز گفتِ خوابْ کی بویی بَری؟!‌²
سیرِ بیرونی‌ست فعل و قولِ ما *** سیرِ باطن هست بالای سَما³
حِسْ خشکی دید، کز خشکی بزاد *** موسیِ جانْ پای در دریا نهاد⁴
سیرِ جسمِ خشک بر خشکی فتاد *** سیرِ جانْ پا در دلِ دریا نهاد
1. سوره الفجر، آیه 27 و 28؛ ﴿ای نفسِ به آرامش رسیده *** به‌سوی پروردگارت بازگرد درحالی‌که تو از او راضی هستی و او هم از تو﴾.
2. تا وقتی‌که گرفتار در گفتگوی عالم بیداری دنیا هستی... .
3. سَما: آسمان.
4. حواسّ ظاهری چون ذاتاً از طراوت عالم حقیقت دور است، فقط خشکی عالم مادّه را می‌بیند و ادراکی از آن عالم ندارد.