اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

مثنوی معنوی - دفتر اول

براساس تصحیح سید حسن میرخانی

0
جلد ها

دفتر اول از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلال‌الدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم می‌گردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - نی‌نامه - حقیقت عشق إلهی و کیفیت حرکت سالک در مسیر معبود. - توصیف حال عارف بِالله نسبت به دنیا. - لزوم تبعیت از ولیّ إلهی. - بیان راه‌های انحرافی مزوّران در مقابل مسیر حق. - معنای جبر و تفویض. - ادب حضرت آدم علیه‌السلام در مقابل خداوند. - غیرت خداوند متعال در تحریم زشتی‌ها. - تفسیر «مَن کانَ للّٰه کانَ اللٰهُ له». - بیان نفحه‌های الهی بر سالکان. - هدایت‌نیافتن معاندان. - توصیۀ پیامبر دربارۀ تقرّب به خدا با عقل. - اخلاص در عشق. - نکوهش قیاس.

مثنوی معنوی - دفتر اول

182
  • غیب را ابری و آبی دیگر است***آسمان و آفتابی دیگر است‌
  • ناید آن إلّا که بر خاصانْ پدید***باقیانْ ﴿في لَبْسِ مِن خَلقٍ جَديد﴾
  • هست باران از پیِ پروردگی***هست باران از پیِ پژمُردگی‌
  • نفعِ بارانِ بهاری بوالعجب***باغ را بارانِ پاییزی چو تب‌
  • آن بهاری، نازپروردَه‌ش کند***وین خَزانی، ناخوش و زردش کند
  • همچنین سرما و باد و آفتاب***بر تفاوت دان و سررشته بیاب‌
  • همچنین در غیبْ انواع است این***در زیان و سود و در رِبح و غَبین‌
  • این دَمِ أبدال باشد زآن بهار***در دل و جان رویَد از وی سبزه‌زار
  • فعلِ بارانِ بهاری با درخت***آید از أنفاسشان با نیک‌بخت‌
  • گر درختِ خشک باشد در مکان***عیبِ آن از بادِ جان‌افزا مدان‌
  • بادْ کارِ خویش کرد و بَر وَزید***آن که جانی داشت، بر جانش گُزید
  • 🔹 و‌آن که جامد بود، خودْ واقف نشد***وایِ آن جانی که او عارف نشد
  • 🔹 قولِ پیغمبر شنو ای جانِ من***دور کن از خویشتنْ اِنکار و ظَن
  • در حدیثِ «اِغتَنِموا بَردَ الرَّبیعِ، فَإنّهُ یَعمَلُ بِأبدانِکُم کَما یَعمَلُ بِأشجارِکُم؛ و اجْتَنِبوا بَردَ الْخَریفِ، فَإنّهُ یَعمَلُ بِأبدانِکُم کَما یَعمَلُ بِأشجارِکُم»1

  • گفت پیغمبر: «ز سرمای بهار***تن مپوشانید یاران، زینهار
  • ز‌آنکه با جانِ شما آن می‌کند***کآن بهاران با درختان می‌کند
  • 🔹 پس غنیمت باشد آن سرمای او***در جهان بر عارفانِ وقت‌جو
  • 🔹 در بهاران جامه از تن برکَنید***تن‌برهنه جانبِ گلشن رَوید
  • لیک بُگریزید از بَردِ خزان***کآن کند کآن کرد با باغ و رَزان»‌
    1.  بحار الأنوار، ج 59، ص 271 این روایت را به رسول‌اللٰه صلّی اللٰه علیه و آله و سلّم نسبت می‌دهد. و در نهج‌البلاغه (صبحی صالح)، ص 491 آمده است: «تَوَقَّوا البَردَ فی أوّلِه... .» 
      «اِغتَنِموا...»: «سرمای بهار را غنیمت شمارید، چرا که با بدن‌هایتان آن می‌کند که با درختانتان! و از سرمای پاییز اجتناب کنید، چرا که با بدن‌هایتان آن می‌کند که با درختانتان!»