Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

138

هیبتِ حقّ است این، از خَلق نیست *** هیبتِ این مردِ صاحب‌دَلق نیست¹
هر که ترسید از حق و، تقوا گُزید *** ترسد از وی جنّ و اِنس و هر که دید
اندر این فکرت به حُرمت دست بست *** بعدِ یک ساعت عمَر از خواب جَست²
کرد خدمت مر عمَر را و سلام *** گفت پیغمبر: «سلام، آنگه کلام!‌»³
پس علَیکَش گفت و او را پیش خوانْد *** ایمنش کرد و به نزدِ خود نشانْد⁴
----------
هر که ترسد، مر وِ‌ را ایمن کنند *** مردِ دل‌ترسنده را ساکن کنند
﴿لا تَخافوا﴾ هست نُزْلِ خائِفان *** هست در‌خور از برای خائِفْ آن⁵
آن که خوفش نیست چون گویی: «نترس»؟ *** درسْ چِه دْهی؟ نیست او محتاجِ درس‌
سخن‌گفتن عمَر با رسولِ قیصرِ روم و مکالمات وی
آن دلْ از جا رفته را دل‌شاد کرد *** خاطرِ ویرانْش را آباد کرد
بعد از آن گفتش سخن‌های دقیق *** و‌ز صفاتِ پاکِ حقْ نِعمَ الرَّفیق⁶‌
و‌ز نوازش‌های حقْ اَبدال را *** تا بداند او مَقام و حال را⁷
----------
حالْ چون جلوه‌ست ز‌آن زیبا عروس *** وین مقامْ آن خلوت آمد با عروس‌⁸
جلوه بیند شاه و غیرِ شاه نیز *** وقتِ خلوت نیست جز شاهِ عزیز
1. صاحب‌دلق: ژنده‌پوش، کهنه‌پوش.
2. به حرمت دست بست: جهت احترام دست بر سینه ایستاد.
3. سنن تِرمذی، ج 4، ص 482؛ رسول‌اللٰه صلّی اللٰه علیه و آله و سلّم فرمود: «السّلامُ قَبلَ الكَلامِ!»
4. ایمن‌کردن: در امان قرار دادن.
5. سوره فصّلت، آیه 30.
  ﴿لا تخافوا﴾: ﴿نترسید﴾. نُزل خائفان: تکریم و احسان الٰهی برای آنان که از خدا خائف و ترسانند.
6. نِعمَ الرّفیق: بهترین رفیق و همدم.
7. اَبدال: اولیای الهی. حال: حالاتی است که بر سالک عارض می‌شود. مقام: جایگاهی است که سالک با تلاش در آن متمکّن و ثابت می‌گردد.
8. چون: همچون.