
مثنوی معنوی - دفتر اول
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
دفتر اول از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - نینامه - حقیقت عشق إلهی و کیفیت حرکت سالک در مسیر معبود. - توصیف حال عارف بِالله نسبت به دنیا. - لزوم تبعیت از ولیّ إلهی. - بیان راههای انحرافی مزوّران در مقابل مسیر حق. - معنای جبر و تفویض. - ادب حضرت آدم علیهالسلام در مقابل خداوند. - غیرت خداوند متعال در تحریم زشتیها. - تفسیر «مَن کانَ للّٰه کانَ اللٰهُ له». - بیان نفحههای الهی بر سالکان. - هدایتنیافتن معاندان. - توصیۀ پیامبر دربارۀ تقرّب به خدا با عقل. - اخلاص در عشق. - نکوهش قیاس.
مثنوی معنوی - دفتر اول
225باز آید سوی دام از بهرِ خَور *** ساعِد شَه یابد و اقبال و فَرّ1 طفل شد مَکتبْ پیِ کسبِ هُنر *** بر اُمیدِ مرغ و یا لطفِ پدر پس ز مکتب آن یکی صَدری شده *** ماهیانه داده و بَدری شده آمده عبّاسْ حَرب از بهرِ کین *** بهرِ قَمعِ احمد و اِستیزِ دین2 گشت دین را تا قیامت پشت و رو *** در خلافتْ او و فرزندان او 🔹 آمده عُمَّر به حَربِ مصطفیٰ *** تیغْ در کَف، بسته بس میثاقها 🔹 گشته اندر شرعْ امیرالمؤمنین *** پیشوا و مُقتَدای اهلِ دین 🔹 آن علفکِش سوی ویرانها شده *** بیخبر بر گنجْ ناگَه بَر زده3 🔹 تشنه آمد سوی جوی آبْ در *** دید اندر جویْ خودْ عکسِ قمَر ----------
«من بر این در، طالبِ چیز آمدم *** صَدر گشتم چون به دِهلیز آمدم آب آوردم به تُحفه بهرِ نان *** بوی نانَم بُرد تا صدرِ جهان4 نانْ برون رانْد آدمی را از بهشت *** نانْ مرا اندر بهشتی در سِرِشت رَستم از آب و زِ نان همچون مَلَک *** بیغرض گردم بر این درْ چون فَلک»5 ----------
بیغرض نبوَد به گَردش در جهان *** غیرِ جسم و غیرِ جانِ عاشقان - تصحیح شده بر اساس نسخۀ قونیه. میرخانی:(خطر: مقام و بزرگی).
باز آمد سوی دام از بهرِ خَور *** ساعدِ شَه یافت او با صد خطر - عبّاس عموی رسول خدا صلّی اللٰه علیه و آله و سلّم در جنگ بدر در سپاه مشرکین بود و در نهایت اسیر سپاه اسلام شد... و چون در برابر آزادی از او فدیه خواستند اظهار نداری کرد... پیغمبر خدا او را از مالی که نزد همسرش سپرده بود باخبر ساخت، درنتیجه او شهادتین بر زبان جاری ساخت و اسلام آورد. (طبقات کبریٰ، ج 4، ص 9)
- علفکش: آنکه در پیِ جمعآوری علف (برای دام خویش) است.
- نسخۀ قونیه: تا صدر جَنان.
- بیغرض گردم: بیهدف بهچرخش درآیم.
- تصحیح شده بر اساس نسخۀ قونیه. میرخانی:
