
مثنوی معنوی - دفتر اول
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
دفتر اول از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - نینامه - حقیقت عشق إلهی و کیفیت حرکت سالک در مسیر معبود. - توصیف حال عارف بِالله نسبت به دنیا. - لزوم تبعیت از ولیّ إلهی. - بیان راههای انحرافی مزوّران در مقابل مسیر حق. - معنای جبر و تفویض. - ادب حضرت آدم علیهالسلام در مقابل خداوند. - غیرت خداوند متعال در تحریم زشتیها. - تفسیر «مَن کانَ للّٰه کانَ اللٰهُ له». - بیان نفحههای الهی بر سالکان. - هدایتنیافتن معاندان. - توصیۀ پیامبر دربارۀ تقرّب به خدا با عقل. - اخلاص در عشق. - نکوهش قیاس.
مثنوی معنوی - دفتر اول
216تَرکِ ماهیّات و خاصیّات گو *** شرحْ کن احوالِ آن دو رِزقجو 🔹 بازگو از ماجرای مرد و زن *** زآنکه انجامی ندارد این سخن1 دل نهادنِ عرب بر التماسِ دلبرِ خویش و مبالغه نمودن که: «مرا در این تسلیم، حیله و امتحانی نیست.»
مرد گفت: «اکنون گذشتم از خِلاف *** حکم داری، تیغ بَرکِش از غِلاف هرچه گویی، مر تو را فرمان بَرَم *** ور بَد و نیک آید آن را نَنْگرم در وجودِ تو شوَم من مُنعَدِم *** چون مُحِبَّم، ”حُبُّ یُعمِی وَ یُصِمّ“»2 گفت زن: «آهنگِ بِرَّم میکنی؟ *** یا به حیلَت کشفِ سِرَّم میکنی؟» گفت: «وَ اللَهْ عالِمُ السِرّ ْ وَ الخَفیّ *** کآفرید از خاکْ آدم را صَفیّ3 در سه گز قالب که دادَش، وا نمود *** آنچه در اَلواح و در اَرواح بود 🔹 یاد دادش لوحِ محفوظِ وجود *** تا بدانست آنچه در اَلواح بود تا ابد هرچه که از پس بود و پیش *** درس کرد از ﴿عَلَّمَ الأسْماءِ﴾ خویش4 تا مَلَک بیخود شد از تدریسِ او *** قُدسِ دیگر یافت از تَقدیسِ او آن گشادیشان که آدم وا نمود *** در گشادِ آسمانهاشان نبود در فراخیْ عَرصۀ آن پاکجان *** تنگ آمد عَرصۀ هفت آسمان گفت پیغمبر که حق فرموده است: *** ”من نَگُنجم هیچ در بالا و پست5 در زمین و آسمان و عرش نیز *** من نَگُنجم، این یقین دان ای عزیز - الحاقی از نسخۀ ناسخه.
- المَجازات النبویّه (سید رضی)، ص 171؛ رسول خدا صلّی اللٰه علیه و آله و سلّم فرمود: «محبّت هرچیزی انسان را [از دیدن غیر آن]، کور و کر میکند.»
- مرد پاسخ داد: قسم به خدای دانای درون و نهان، که حضرت آدمِ صفیُّ اللٰه علیه السلام را از خاک آفرید.
- سوره البقره آیه 31؛ ﴿و خداوند به آدم تمامی أسماء را تعلیم فرمود... .﴾
- أحیاء العلوم، ج 3، ص26؛ در حدیث قدسی است: «نه زمین و نه آسمان گنجایش و ظرفیّت مرا ندارد، وَ لٰکن وَسِعَنی قَلبُ عَبدیَ المُؤمن؛ ولی قلب بندۀ مؤمنم گنجایش مرا دارد...!»
