Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

195

حالِ ما این است در فقر و عَنا *** هیچ مهمانی مَبا مغرورِ ما
قحطِ دَه سال اَر ندیدی در صُوَر *** چشم‌ها بگشا و اَندر ما نگر
ظاهر ما چون درونِ مُدَّعی *** در دلش ظلمت، زبانش شَعشَعی‌
از خدا نه بویی او را نه اثر *** دَعوی‌اش افزون ز شیث و بو البَشر
🔹 حرفِ درویشان بدزدیده درون *** تا بخوانَد بر سلیمانْ این فُسون‌¹
دیو ننْموده وِرا هم‌نقشِ خویش *** او همی گوید: «زِ اَبدالیم بیش»‌
حرفِ درویشان بدزدیده بسی *** تا گمان آید که هستْ او خودْ کسی‌
🔹 خرده گیرد در سخن بر با یَزید *** ننگ دارد از درونِ او یزید
هر که داند مر وِرا چون بایَزید *** روزِ محشر حشر گردد با یزید
بی‌نوا از نان و خوانِ آسمان *** پیش او ننداخت حقْ یک استخوان‌
او ندا کرده که: «خوان بنْهاده‌ام *** نائبِ حقّم، خلیفه‌زاده‌ام‌
اَلصَّلا، ساده‌دلانِ پیچ پیچ! *** تا خورید از خوانِ جودم هیچ هیچ»‌²
سال‌ها بر وعدۀ فردا، کسان *** گِردِ آن در گشته، فردا نارَسان‌
دیر باید تا که سرِّ آدمی *** آشکارا گردد از بیش و کمی
زیرِ دیوارِ بدنْ گنجی‌ست یا *** خانۀ مور است و مار و اژدها؟
چون‌که پیدا گشت کآن چیزی نبود *** عمرِ طالبْ رفته، آگاهی چه سود؟!
در بیانِ آنکه: نادر افتد که مُریدی در مُدَّعیِ مزوِّر اعتقاد کند به صدق، و به مقامی رسد که شیخش به خواب ندیده باشد، و آب و آتشْ او را گزند نرساند و شیخش را گزند رساند؛ ولی نادر است³
لیک نادر، طالب آید کز فُروغ *** در حقِ او نافع آید آن دروغ‌
1. الحاقی از نسخۀ ناسخه.
2. نسخۀ قونیه: سیر ْهیچ.
3. گاهی اتفاق می‌افتد كه طالب حقيقت با سخنان مُرشدى دروغين که او را صادق پنداشته، به‌سبب نیت خالصش به هدايت مى‌رسد. البته اين از نوادر است.