Name: عنوان بصری ج ۶ تدبیر در امور اجتماعی و حکومت - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج 6

239

آمد بگو نادرشاه اینجا خوابیده است!» تا آسیابان فهمید غش کرد و مُرد!¹
[کشورگشا بود]، ولی کشوردار نبود، آدم با فهمی نبود. فقط زور داشت و زور هم جلو می‌رود، این یک مسئلۀ عادی است. وقتی یک شخص زور دارد، آن شخص دیگر را به زمین می‌زند. کشورگشایی که هنر نیست! الآن دوَل کفر و دول مستولی دارای زور هستند، ولی دارای قدرت تفکّر نیستند، دارای نیروی ایمان نیستند! زور دارند، البتّه نه زور بازو، بلکه زور تکنیک، زور تکنولوژی و زور نامردی! اسلحه می‌سازند که یک کشور را به ستوه دربیاورند و با اسلحه بر سر مردم بی‌دفاع می‌زنند.
مگر در همین جنگ بین ما و عراق این‌طور نبود؟! حالا ما به مسائل و مقدّمات کار نداریم، ولی بالأخره جنگی اتّفاق افتاده است، چرا دیگر در شهرها بمب می‌زنی؟! چرا مردم بی‌دفاع را می‌کشی؟! چرا آن بچّۀ شیرخواره و آن طفلی را که در مدرسه دارد حرکت می‌کند، می‌زنی؟! این می‌شود جنگ نامردی! اگر جنگ است بلند شو برو در بیابان بزن!
منطق عمر، منطق کشورگشایی بود؛ نه منطق کشورداری اسلامی! می‌گفت: «باید ممالک فتح بشود!» ایشان بر تخت ریاست می‌نشست و می‌دید که الآن یک کشور جزء تیولش آمده، بعد یک کشور دیگر جزء تیولش آمده و خوش بود به اینکه کشورها دارند به ممالک اسلامی اضافه می‌شوند؛ امّا اینکه آیا در این کشورها از نظر معنوی چقدر ترقّی شده و افراد از نظر تعالی روحی چقدر رشد کرده‌اند، آیا عمر یک شب یا یک لحظه به این قضیّه فکر کرد؟! آیا معاویه یک شب به این قضیّه فکر کرد؟! او که دیگر صریحاً و بهتر از عمر آمد و گفت:
لَأتَأمَّر علیکُم سَواءٌ تُصَلّی أو لا تُصَلّی؛² «من اصلاً می‌خواهم کشورگشایی
1. وظیفۀ فرد مسلمان، ص ٤٩.
2. الإرشاد، ج ٢، ص ١٤:
  «إنّی و اللَهِ ما قاتَلتُکُم لِتُصَلّوا و لا لِتَصوموا و لا لِتَحُجّوا و لا لِتُزَکّوا، إنَّکُم لَتَفعَلونَ ذَلِکَ، و لَکِنّی قاتَلتُکُم لِأتَأمَّرَ عَلَیکُم و قَد أعطانیَ اللَهُ ذَلِکَ و أنتُم لَهُ کارِهون!» امام شناسی، ج ٨، ص ٢٦٥:
  «سوگند به خدا من با شما جنگ نکردم برای اینکه نماز بخوانید و نه برای اینکه روزه بگیرید و نه برای اینکه حج کنید و نه برای اینکه زکات دهید، شما اینها را انجام می‌دهید، فقط و فقط من با شما جنگ کردم برای آنکه امارت و حکومت شما را داشته باشم، امیر شما باشم، و خداوند با وجودی که شما این را مکروه داشتید به من عطا کرد!»