عنوان بصری ج 6

و ربط با خدا نباشد، حکومت الهی نیست! باید از آنجا گرفت و بعد آن افاضات را در روز پخش کرد! باید اوّل از آنجا گرفت و بعد آثار وجودی‌اش را برای مردم بیان کرد، توزیع کرد و گسترش داد! حالا آن مسئلۀ اصلی مانده است، آن‌وقت ما تمام همّ و غمّ خود را بر کثرات و بر این مسائل، جدای از او قرار می‌دهیم! این خلاف است!

 در حکومت امیرالمؤمنین علیه السّلام نکتۀ اصلی نماز است؛ نه حکومت! در حکومت امیرالمؤمنین علیه السّلام نکتۀ اصلی حج است؛ نه حکومت! در حکومت امیرالمؤمنین علیه السّلام نکتۀ اصلی ارتباط با پروردگار است؛ نه پرداختن به امور مردم! پرداختن، مقدّمۀ برای این مسئله است و جای این دو قضیّه نباید با هم خلط بشود! چیزی که در حکومت انبیاء و اولیای الهی به‌عنوان مقدّمه است، باید به‌عنوان مقدّمه بماند!

وظایف حاکم اسلامی در اجتماع

 وظیفۀ حاکم اسلامی در اجتماع این است که رفاه مجتمَع را به‌نحو مطلوب فراهم کند و امنیّت را به جامعه بازگرداند، چون شخصی که در یک اجتماع زندگی می‌کند باید احساس امنیّت کند! اگر شما به کشورهای دیگر رفته باشید، حالا نمی‌گویم در همۀ آنها، بلکه در بسیاری از آنها وقتی که انسان با افراد آنجا صحبت می‌کند آنها می‌گویند: «ما در کشورمان احساس امنیّت می‌کنیم؛ احساس اینکه شب در منزل دزد نمی‌آید، چون اگر بیاید با قانون طرف است! احساس اینکه اگر ماشین را در کناری نگه داریم کسی نمی‌آید آن را و وسایلش را ببرد! احساس اینکه کسی نیست تا به نوامیس ما تعدّی و تجاوز کند!» اینها مسائلی است که حقیقت دارد و شعار نیست!

معنای آزادی در اسلام

 وظیفۀ حاکم اسلامی این است که امنیّت را در تمام موارد و در تمام مظاهر خود برای مردم تحصیل کند: امنیّت در مسائل مالی و اقتصادی، امنیّت در مسائل و روابط و معاشرت‌ها، امنیّت در مسائل عقیده و مبانی فکری که این مسئله مهم‌ترین مسائل محوری شغلی حکّام اسلامی را تشکیل می‌دهد! آزادی در فکر، آزادی در بیان عقیده بدون إعمال غرض و بدون إعمال عناد؛ نه آن آزادی‌ای که در آن إعمال غرض است، نه آن آزادی‌ای که بی‌بندوباری بخواهد در آن رواج پیدا کند، نه آن آزادی‌ای که هدم دین و هدم اسلام بخواهد در آن بشود؛ چون آن دیگر آزادی نیست، بلکه آن فساد است، آن افساد است،