Name: عنوان بصری ج ۶ تدبیر در امور اجتماعی و حکومت - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج 6

225

هم می‌گذرد و طوریمان هم نیست. و من خودم دیدم که بسیاری از افراد با مهمان و با آن مشغولیّات خودشان به مسائل عادی و لهو و لعب مشغول‌اند و به‌عنوان اکرام مهمان و پذیرایی از مهمان نه‌تنها از وقت فضیلت نماز آنها می‌گذرد، بلکه چه‌بسا برای اواخر وقت بیفتد!¹
خاطره‌ای از تکاهل در نماز یک سخنران مذهبی
یکی از دوستان قضیّه‌ای را نقل می‌کرد که البتّه این قضیّه مربوط به زمان سابق است و راوی این قضیّه الآن خودش هست. ایشان می‌گفت:
من در یک مؤسّسه‌ای که در آنجا سخنرانی بود، شرکت می‌کردم. هنگام غروب آفتاب رفتم نمازم را خواندم و بعد داخل در آن مجلس شدم. افراد می‌آمدند و سخنرانی می‌کردند تا اینکه یک شخص که فعلاً از دنیا رفته و فوت کرده است، مشغول سخنرانی شد و سخنرانی ایشان تقریباً تا اواسط شب طول کشید. وقتی که سخنرانی تمام شد، افراد آمدند و مشغول سؤال و جواب شدند. من دیدم که الآن نماز این شخص دارد قضا می‌شود، چون با چشمم دیدم که نماز نخواند و همین‌طور نشسته بود. به آن آقایان رو کردم و گفتم: «آقا، الآن نماز ایشان دارد قضا می‌شود، سؤال‌ها را برای یک وقت دیگر بگذارید تا ایشان بروند نماز بخوانند!» یکی از افرادی که در آنجا بود گفت: «پاسخ به مشکلات جامعه از خواندن نماز أولیٰ است!» و جالب اینجا است که آن شخص سخنران اصلاً به این مطلب من ترتیب اثر نداد و نمازش جلوی چشم من قضا شد!
خب دیگر این شخص می‌خواهد چه چیزی از اسلام مطرح کند؟! با توجّه به این مطالب و این روایاتی که در اسلام در رابطه با اهمّیت این شعاری که در اسلام مطرح است داریم که بهترین چیز نماز است،² آن‌وقت شما می‌خواهید چه دردی از جامعه را مطرح کنید؟! تو در وجود خودت پر از درد است، برو به درد خودت برس؛ درد بی‌دردی، درد جهالت و غرور، درد نادانی که سخنرانی را بر نماز و ارتباط با خدا
1. رجوع شود به اسرار ملکوت، ج ٢، ص ٤٦٠ ـ ٤٦٣.
2. رجوع شود به الکافی، ج ٣، ص ٢٦٤ ـ ٢٧٠.