Name: عنوان بصری ج ۶ تدبیر در امور اجتماعی و حکومت - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج 6

224

الصّلاةُ خیرُ موضوعٍ، إن قُبِلَت قُبِلَ ما سواها، و إن رُدّت رُدّ ما سواها!¹
«نماز بهترین مبنایی است که در اسلام نهاده شده است، بهترین کاری است که در اسلام از طرف خداوند تشریع شده نماز است؛ اگر نماز قبول بشود سایر امور قبول می‌شود وإلاّ نه!»
الصّلاةُ خیرُ موضوعٍ، فمَن شاءَ استکثَر و مَن شاءَ استَقَلَّ!²
اگر واقعاً یک شخص به این روایات و به این کلام نظر کند، قطعاً باید تصوّر دیگری از نماز ـ غیر از آنچه تا به‌حال بوده است ـ در خود به‌وجود بیاورد!
تصوّر ما بر این است که خداوند چند رکعتی نماز را بر ما واجب کرده است و ما باید به یک نحوی سر و ته آن را هم بیاوریم و از عهدۀ تکلیف بیرون بیاییم و بعد به‌دنبال کارمان برویم. مثلاً اگر قرار است سر کار برویم، به‌دنبال کارمان برویم؛ اگر قرار است غذا بخوریم، به‌دنبال غذایمان برویم؛ اگر قرار بر این است که چند نفر نشسته‌اند و منتظر صحبت کردن هستند، زود نماز را تمام کنیم و برویم بنشینیم و مشغول صحبت بشویم! این تصوّر ما از نماز است؛ امّا تصوّر اولیای دین از نماز این‌طور نیست!
اولیای دین نماز را به‌عنوان نقطۀ اصلی و محور برای حیات دنیای خودشان قرار می‌دهند و بعد بقیّۀ مسائل را با این قضیّه منطبق می‌کنند و این مسئله هم چیزی نیست که ما از خود دربیاوریم، بلکه روایات ما و کلام معصومین و مرام اولیای خدا بر این مسئله حکایت می‌کند.
حالا ما نگاه می‌کنیم و می‌بینیم که نسبت به نماز این‌طور نیستیم! اگر شخصی در منزل بیاید و مهمان باشد با او مشغول صحبت می‌شویم و از وقت فضیلت نماز
1. المقنع، ص ٧٣، با قدری اختلاف.
2. الخصال، ج ٢، ص ٥٢٣؛ مکارم الأخلاق، ص ٤٧٢؛ بحار الأنوار، ج ٧٩، ص ٤٧٢، به نقل از الإمامة و التّبصرة. با قدری اختلاف در مصادر.
  ترجمه: «نماز بهترین حکم از جانب خداى متعال است، پس هر کس مى‌خواهد زیاد بجاى آورد و هر کس مى‌خواهد کم بجاى آورد.» (محقّق)