
آموزههای ولایت ج ۲
بیانات عید نیمه شعبان
این کتاب مجموعهای از سخنرانیهای ارزشمند آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدَّس اللّه سرَّه) است که در ایام نیمه شعبان، بین سالهای 1409 تا 1439 هجری قمری ایراد شده است. قدر مشترک این بیانات، ولایت ائمه معصومین و خصوصاً امام زمان علیهم السلام به عنوان امام حیّ، میباشد که باعث قوام دین و تحقق بخشیدن به حقیقت توحید و «الله أکبر» است. استاد مرحوم، ضمن تبیین انتظار ظهور از حیث ظاهر و باطن، تأکید میکند عزت حقیقی و عقول کامله، تنها در عصر ظهور میسّر خواهد بود. ایشان با طرح مبحث مهم معرفت و حقیقت ولایت که اساس مکتب تشیع و محور تألیف قلوب میباشد، بر لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیه السلام تأکید کرده و بیان میدارند با حصول چنین معرفتی، ظهور و غیبت امام، برای عارف یکسان میباشد. این مباحث در ضمن یازده مجلس، با بیان عالمانه و شیرین استاد، همراه با نقل حکایات و داستانهای آموزنده از سیره مرحوم علامه آیةالله العظمی سید محمدحسین حسینی طهرانی (قدَّس الله سرَّه) و دیگر بزرگان، صورت پذیرفته است.
آموزههای ولایت ج ۲
34خدا انجام بدهد و برای این انجام دهد که محتاج غیر نباشد.1 بله، بالأخره بعضی وقتها شوخی یا جدّی، چیزهایی باید گفت! خلاصه میگفت:
به بازار که رسیدیم، نمیدانم این نَفَس بازاریها چه بود که تا به ما خورد، این حالت رفت و سرحال اوّلمان برگشتیم! و دیگر حرفها را تشخیص میدادیم، صداها را تشخیص میدادیم، حرکات را تشخیص میدادیم، و مثل آدم معمولی شدیم و ما هم مشغول تجارت و کسبوکار شدیم.
برتری حقیقت مقام «اللهُ اکبَر» بر مقام «لا إلٰهَ إلاّ الله»
این معنای توحید است که تمام انبیا و رسل گذشته روی این معنای توحید اسمائی پروردگار متفق بودند. اما صحبت در اینجاست که پیغمبر ما چه آورده است؟ آیا پیغمبر ما به همین مقام که مقام توحید است و بالاترین مرحلۀ توحید است، اکتفا کرده است؟ یا نه، پیغمبر ما بالاتر رفته و به مقام «الله اکبر» رسیده است؟ شریعت اسلام شریعت لا إله إلّا الله نیست؛ البته نهاینکه نیست، یعنی بالاتر است و شریعت الله اکبر است. در موقع نماز الله اکبر، و بعد از نماز هم الله اکبر. «الله اکبر» یعنی چه؟ معنای الله اکبر این است: «اللهُ أکبرُ مِن أن یوصَف؛2 آنچه به وصف درآید، خداوند بالاتر از آن است.»
یک مقدمه بگویم: پروردگار متعال در قرآن مجید میفرماید:
﴿سُبۡحٰنَ ٱللَهِ عَمَّا يَصِفُونَ * إِلَّا عِبَادَ ٱللَهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ﴾؛3 «پروردگار از توصیف منزه است و هیچ فردی و هیچ موجودی نمیتواند او را توصیف کند، مگر بندگان مخلَص خدا.»
یعنی آنچه ما از معارف و علوم ادراک میکنیم و آنچه ما میخواهیم به پروردگار نسبت بدهیم همه مخلوق ذهن ما و لازمۀ مدرکات بشری ما است و لیاقت مقام پروردگار را ندارد و مقام پروردگار بالاتر است. بنابراین پروردگار از توصیف واصفون منزّه است، مگر آنهایی که به مقام اخلاص رسیدهاند، یعنی ادراکات آنها
- . رجوع شود به من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 156 ـ 180.
- . الکافی، ج 1، ص 117.
- . سوره صافات (37) آیه 159 و 160.
