
آموزههای ولایت ج ۲
بیانات عید نیمه شعبان
این کتاب مجموعهای از سخنرانیهای ارزشمند آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدَّس اللّه سرَّه) است که در ایام نیمه شعبان، بین سالهای 1409 تا 1439 هجری قمری ایراد شده است. قدر مشترک این بیانات، ولایت ائمه معصومین و خصوصاً امام زمان علیهم السلام به عنوان امام حیّ، میباشد که باعث قوام دین و تحقق بخشیدن به حقیقت توحید و «الله أکبر» است. استاد مرحوم، ضمن تبیین انتظار ظهور از حیث ظاهر و باطن، تأکید میکند عزت حقیقی و عقول کامله، تنها در عصر ظهور میسّر خواهد بود. ایشان با طرح مبحث مهم معرفت و حقیقت ولایت که اساس مکتب تشیع و محور تألیف قلوب میباشد، بر لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیه السلام تأکید کرده و بیان میدارند با حصول چنین معرفتی، ظهور و غیبت امام، برای عارف یکسان میباشد. این مباحث در ضمن یازده مجلس، با بیان عالمانه و شیرین استاد، همراه با نقل حکایات و داستانهای آموزنده از سیره مرحوم علامه آیةالله العظمی سید محمدحسین حسینی طهرانی (قدَّس الله سرَّه) و دیگر بزرگان، صورت پذیرفته است.
آموزههای ولایت ج ۲
19أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ الله الرّحمٰنِ الرّحیم
اَلحمدُ لِلّهِ ربِّ العالَمین
و الصّلاةُ و السّلامُ علیٰ سیّدنا و نبیّنا و حبیب قلوبنا و طبیب نفوسنا
أبیالقاسم المصطفی محمّد و علیٰ آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین المکرّمین،
لاسیمّا قطبِ رَحَی الوُجودِ، مرکزِ دائرةِ الشُّهود، المُحاذی لِلمِرآة المُصطَفَویّةِ، المتحقّقِ بِالأسرارِ المُرتَضَویّة، سیِّدنا و مولانا الحُجّةِ ابنِ الحسنِ العسکریّ
أرواحُنا و أرواحُ جمیعِ العالَمین لِتُراب مَقدَمِه الفِداء،
و اللّعنةُ عَلیٰ أعدائِهم و مُخالِفیهم و مُبغِضیهِم و جاحِدی حُقوقِهم و فَضائلِهم و مَناقبهم من الآنَ إلیٰ قیامِ یومِ الدّین
قال الله تعالیٰ فی کتابِه:
﴿بَقِيَّتُ ٱللَهِ خَيۡرٞ لَّكُمۡ إِن كُنتُم مُّؤۡمِنِينَ﴾.1
- . سوره هود (11) آیه 86.
ترجمه: «بَقیّةُ الله* (وجود باقیۀ خداوند متعال) برای شما بهتر است اگر مؤمن بوده باشید!»*
*. امام شناسی، ج 3، ص 20، تعلیقه: «بقیّةالله و بقیۀ خدا یعنی آن کسی که تمام أسماء و صفات الَهیّهای که تا به حال ظهور خارجی پیدا ننمودهاند در او ظهور پیدا بنماید و باقی مانده و تمامکنندۀ ظهورات أنبیاء و امامان باشد و ارادۀ حَتمیّۀ پروردگار به بَقاء او تعلّق گرفته باشد.» (محقّق)
- . سوره هود (11) آیه 86.
