
آموزههای ولایت ج ۲
بیانات عید نیمه شعبان
این کتاب مجموعهای از سخنرانیهای ارزشمند آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدَّس اللّه سرَّه) است که در ایام نیمه شعبان، بین سالهای 1409 تا 1439 هجری قمری ایراد شده است. قدر مشترک این بیانات، ولایت ائمه معصومین و خصوصاً امام زمان علیهم السلام به عنوان امام حیّ، میباشد که باعث قوام دین و تحقق بخشیدن به حقیقت توحید و «الله أکبر» است. استاد مرحوم، ضمن تبیین انتظار ظهور از حیث ظاهر و باطن، تأکید میکند عزت حقیقی و عقول کامله، تنها در عصر ظهور میسّر خواهد بود. ایشان با طرح مبحث مهم معرفت و حقیقت ولایت که اساس مکتب تشیع و محور تألیف قلوب میباشد، بر لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیه السلام تأکید کرده و بیان میدارند با حصول چنین معرفتی، ظهور و غیبت امام، برای عارف یکسان میباشد. این مباحث در ضمن یازده مجلس، با بیان عالمانه و شیرین استاد، همراه با نقل حکایات و داستانهای آموزنده از سیره مرحوم علامه آیةالله العظمی سید محمدحسین حسینی طهرانی (قدَّس الله سرَّه) و دیگر بزرگان، صورت پذیرفته است.
آموزههای ولایت ج ۲
176به این موقعیّت و آن موقعیّت عوض کنیم. مسئله این است!
سخن سربسته گفتی با حریفان *** خدا را زین معما پرده بردار!1 بیخود نبود که در سه جلسهای که من در سن هفده سالگی خدمت مرحوم آقای حدّاد رسیدم، در هر سه جلسه ایشان فرمودند: «تا میتوانی در درسهایت اتقان کن!» یعنی تا میتوانی درسهایت را درست بخوان! تا این گوهری را که به دست تو آمده است از دست ندهی.
لذا باید فرصت را مغتنم بشماریم،2 وقتمان را به بیهوده نگذرانیم، بیخود اینطرف و آنطرف نرویم و مجالس خود را به مجالس حرف و نقل نگذرانیم؛ چون این عمر دوباره بر نخواهد گشت. اگر الآن فرصت را از دست بدهیم دیگر موقعیّت و شرایط تغییر خواهد کرد و شرایط جدید، اقتضای جدیدی برای ما بهوجود خواهد آورد. حالاکه در همچنین موقعیّت و سن و فراغ بالی هستیم، از این موقعیّت استفاده کنیم.
إنشاءالله مشمول عنایات خاصّۀ حضرت ولیعصر عجّل الله تعالیٰ فرجه الشّریف باشیم بهنحویکه فقط آن حضرت را بشناسیم، فکرمان او باشد، ذکرمان او باشد، هدفمان او باشد و چشممان را از اینطرف و آنطرف ببندیم.
در وهلۀ اول، رسیدن خودمان به مطلب باشد و در وهلۀ دوم در مقام تبلیغ، آنچه که هست همان را به افراد ابلاغ کنیم.
اللَهمّ صلّ علیٰ محمد و آلمحمد
- . دیوان حافظ (قزوینی)، غزل 245.
- . نهج البلاغة (صبحی صالح)، ص 471:
«و الفُرصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ، فانتَهِزوا فُرَصَ الخَیر.»
ترجمه: «امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمود: ”و فرصت چون ابرها میگذرد، پس فرصتهای نیکی را غنیمت شمرده و از دست ندهید!“» (محقق)
