آموزه‌های ولایت ج ۲

فقه جعفر بن محمد نیست؛ فقه امام باقر و امام صادق می‌گوید: برو احکامت را از شخصی مثل قاضی بپرس، برو از شخصی مثل علامه طباطبائی بپرس که ولایت را چشیده و بصیرت به ولایت پیدا کرده است، برو احکامت را از شخصی مثل مرحوم آقا بپرس که حکم را از روی بصیرت برای تو بیان می‌کند.

نحوۀ دستگیری اولیای الهی در احکام شریعت

مرحوم مطهّری ـ رحمة الله علیه ـ چقدر مرد بزرگی بود، چقدر مرد متدینی بود، چقدر مرد صاحب عِرقی بود، چقدر مرد صاحب حمیّتی بود! و در این قضیّه کسی شک ندارد. شما نگاه کنید: فردی که مجتهد است و سالیان سال دارد براساس اجتهادش نماز می‌خواند، روزه می‌گیرد، حج انجام می‌دهد و تبلیغ می‌کند، همه خوب و همه درست؛ اما وقتی یک ملاقات با مرحوم حدادی می‌کند که درس نخوانده است، مرحوم حداد از او می‌پرسند: «چگونه نماز می‌خوانی؟» می‌گوید: «سعی می‌کنم تا دفع خواطر کنم!» کار خیلی خوبی می‌کرد، خدا صد مرتبه رحمتش کند که دفع خواطر می‌کرد؛ نه‌اینکه مثل بقیّه در نمازش برای تخریب و تدمیر و امحاء نفوس هزار تا نقشه بکشد و هزار فکر شیطانی و عمل شیطانی به ذهنش بیاید، و نه‌اینکه مثل ما نماز بخواند که همین‌طوری خیلی راحت و بی‌خیال وضو بگیریم و الله اکبر بگوییم و نماز را ببندیم؛ نه، ایشان می‌نشست، در نمازش دفع خواطر می‌کرد و خواطر را دور می‌کرد که فقط خاطر حضور پروردگار و صفاتی که جنبۀ مخاطبه و عبودیت دارد در ذهنش بیاید. خداوند ایشان را رحمت کند؛ ولی باز بالاتر از این هم هست و این ولیّ الهی دارد او را رشد می‌دهد که برو بالا و اینجا نمان! تو قابلیت و استعداد داری؛ چرا می‌خواهی در اینجا بمانی؟! با اینکه کار خوبی می‌کنی، ولی بالاتر برو! می‌گوید: «پس کی نماز می‌خوانی؟!»¹ حالا فهمیدید