آموزه‌های ولایت ج ۲

دستتان را به شکمتان ببندید و یکی می‌گوید که دستتان را به پایتان ببندید، یا یکی می‌گوید که بسم الله بگویید و یکی می‌گوید که نگویید؛ هر کسی حرفی می‌زند و بعد عمل می‌کند و تمام شد! حالا چه این را پیغمبر بگوید و چه ابوحنیفه بگوید؛ هر دو یکی است! اینها همین را می‌گویند! می‌گویند: هر دو یکی هستند؛ ابوحنیفه گفته است، مثل این است که علی گفته است! حالا ما این را اختیار می‌کنیم و شیعه آن را اختیار می‌کند؛ بالأخره هر دو نماز خواندن است. پس امام می‌خواهیم چه‌کار؟! ما نمازمان را می‌خوانیم، روزه‌مان را می‌گیریم، زکاتمان را هم می‌دهیم، حجّمان را هم انجام می‌دهیم؛ دیگر خدا از ما چه طلب دارد؟! ما که به کسی بدهی نداریم!

ولی در مکتب شیعه می‌گویند: نه، ما صاحب داریم! اگر بگویند: صاحبتان کجاست؟ می‌گوییم: ما او را نمی‌بینیم، ولی او ما را می‌بیند! و مهم این است که او ببیند.

من‌باب‌مثال وقتی که شما وارد یک اداره می‌شوید می‌بینید این اداره قانون دارد و همه بر طبق قانون عمل می‌کنند؛ یکی در این اطاق نشسته، یکی در آن اطاق نشسته است، یکی دارد آن کار را انجام می‌دهد، یکی آبدارچی است و دارد چایی می‌ریزد، یکی دارد اعلامیه می‌زند، یکی دفتر را اداره می‌کند؛ خلاصه همه دارند کار انجام می‌دهند. شما هم می‌روید و می‌گویید: صاحب این اداره کجاست؟ می‌گویند: چه‌کار داری؟ می‌گویید: من می‌خواهم کارم راه بیفتد. می‌گویند: بیا تا کارت راه بیفتد؛ به صاحب اداره چه‌کار داری؟! حتماً که نباید رئیس را ببینی! آن رئیس و آن مدیر در اطاقش نشسته است و دارد این اداره را اداره می‌کند و اگر یک روز نباشد همه از بین می‌روند. شما می‌روی و کارت را انجام می‌دهی و می‌روی؛ چون اداره زنده و فعال است و دارد کار انجام می‌دهد.

چگونگی إعمال ولایت و دستگیری از شیعیان در عصر غیبت

شیعه دلیل و احتجاجش نسبت به اهل‌تسنّن در حیات مکتبش این است: همان‌طور که در زمان رسول خدا دین و شرع مستند به وجود رسول خدا بود، الآن هم مستند به فرزند اوست، حالا یا من می‌بینم یا نمی‌بینم. نه‌اینکه مثل کسی باشد که مثلاً آمریکا رفته است و الآن شما از او خبر ندارید؛ بلکه او دارد کار انجام می‌دهد،