آموزه‌های ولایت ج ۲

حنبل و شافعی هم گفته‌اند مشخص است؛ پس ما دیگر هیچ احتیاجی به امام نداریم! داریم زندگی‌مان را می‌کنیم، قرآنمان را هم می‌خوانیم، به مسائلمان هم توجّه می‌کنیم، و طهارت و نجاسات را هم رعایت می‌کنیم؛ پس این بودن امام که شیعه از خودش درآورده است، یعنی چه؟! اینکه انسان باید امام داشته باشد و باید معتقد به یک شخص حی باشد، چه معنایی دارد؟!

اینها از این نکته غافل هستند که آن دین و آن عملی حیات دارد و جان و روح دارد که مستند به ولیّ حی باشد، و آن شخص خود را تحتِ ولایت او احساس کند؛ وإلاّ صرف یک عمل ظاهر است و بیش از این نیست.¹ الآن که نماز می‌خوانم، جان و روح نماز به این است که این نماز در تحتِ ولایت و نظارت و سیطرۀ ولایی یک فرد صاحب نفْس قدسی قرار دارد و او به این نماز جان می‌دهد و این نماز را به مرتبۀ فعلیت می‌رساند و باعث تجرد نفس می‌شود؛ نه به اینکه در رسالۀ عملیه نوشته است که این‌طوری بخوانید و من هم این‌طوری می‌خوانم؛ این فایده‌ای ندارد. در توضیح المسائل نوشته است که فلان کار را این‌طوری انجام بدهید، ما هم می‌کنیم! خب احمد حنبل هم همین را می‌گوید، شافعی هم همین حرف را می‌زند و می‌گوید که نماز مغرب سه رکعت است و عشا هم چهار رکعت است و شکّیات نماز هم این است و اگر خطا کردی سجدۀ سهو دارد و اگر شک بین سه و چهار کردی باید بنا را بر چهار بگذاری و اگر شک بین دو و سه کردی باطل است و... ؛ پس این که همین است!

استناد و قوام شرع به ولایت امام حی

دقت کنید چه می‌خواهم عرض کنم! پس احکامی که در رسالۀ عملیه و توضیح المسائل آمده است، جان و روح و حقیقت آن احکام، اتصال به ولایت امام است و آن ولایت امام است که به این احکام سندیّت و حجّیت می‌دهد و آن را برای ما الزامی می‌کند و انجاز می‌کند. اگر امام علیه السّلام نباشد باید توضیح المسائل را