آموزههای ولایت ج ۲
بیانات عید نیمه شعبان
این کتاب مجموعهای از سخنرانیهای ارزشمند آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدَّس اللّه سرَّه) است که در ایام نیمه شعبان، بین سالهای 1409 تا 1439 هجری قمری ایراد شده است. قدر مشترک این بیانات، ولایت ائمه معصومین و خصوصاً امام زمان علیهم السلام به عنوان امام حیّ، میباشد که باعث قوام دین و تحقق بخشیدن به حقیقت توحید و «الله أکبر» است. استاد مرحوم، ضمن تبیین انتظار ظهور از حیث ظاهر و باطن، تأکید میکند عزت حقیقی و عقول کامله، تنها در عصر ظهور میسّر خواهد بود. ایشان با طرح مبحث مهم معرفت و حقیقت ولایت که اساس مکتب تشیع و محور تألیف قلوب میباشد، بر لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیه السلام تأکید کرده و بیان میدارند با حصول چنین معرفتی، ظهور و غیبت امام، برای عارف یکسان میباشد. این مباحث در ضمن یازده مجلس، با بیان عالمانه و شیرین استاد، همراه با نقل حکایات و داستانهای آموزنده از سیره مرحوم علامه آیةالله العظمی سید محمدحسین حسینی طهرانی (قدَّس الله سرَّه) و دیگر بزرگان، صورت پذیرفته است.
مرتب سازی:
آموزههای ولایت ج ۲
120فوراً احساس کنیم که او میداند. او عالم به زوایا و خفایا و اسرار نفس و وجود و فعل و انفعال و کارهای روزمرۀ ما در تمام آناء لیل و اثناء نهار است.1 این معنا، معنای حیات و حضور امام علیه السّلام در میان شیعه است.
معنای حضوری که شیعه احساس میکند این است که مثلاً الآن که من دارم در اینجا صحبت میکنم باید مواظب باشم حرفی از دهانم درنیاید که او بشنود و ناراحت شود، چون زنده است و در اینجا و در همین مجلس حضور دارد؛ یا وقتی که دارم در خیابان میروم این معنا را بدانم که با یک شخص برخوردی نکنم که اگر امام بشنود موجب ناراحتی او بشود، چون در کنار من دارد حرکت میکند؛ یا در خلوت خود کاری انجام ندهم که موجب سخط او فراهم بشود، چون در خلوت خود، او در کنار
- . مشارق أنوار الیقین، ص 218:
«عن النبی صلّی الله علَیه و آله: ”... فالإمامُ مع الخَلقِ کُلُّهم، لا یَغیبُ عَنهم و لا یُحجَبون عنه، بل هم مَحجوبون عَنه و لَیس هو بمَحجوب؛ لِأنّ الدّنیا عندَ الإمامَ کَالدِّرهَم فی یدِ الإنسانِ یُقَلِّبُه کَیفَ شاء.“
و عنهم علیهم السّلام: ”إنّ اللهَ یُعطی وَلیَّه عَمودًا مِن نورٍ بَینَه و بَینَه یُریٰ فیه سائرُ أعمالِ العِبادِ کَما یَرَی الإنسانُ شَخصَه فی المِرآةِ مِن غَیرِ شَکّ.“
... و عن أبیالحسن موسیٰ علیه السّلام: ”... إنّ الإمامَ یَعلَمُ مَنطِقَ الطیرِ و مَنطِقَ کلِّ ذی روح، لا یَخفیٰ علَی الإمامِ شَیء.“» ترجمه:
«پیامبر اکرم صلّی الله علَیه و آله فرمود: ”... امام علیهالسّلام با همۀ خلائق معیّت دارد و همراه است، نه از آنها غائب است و نه ایشان از دیدگانش پنهان شوند، بلکه خلائق از او در حجاباند، ولی او از آنها در حجاب و پردهای نیست؛ زیرا دنیا برای امام همانند سکّهای است در دست انسان که هرطور بخواهد آن را زیر و رو میکند!“
از ائمه علیهم السّلام روایت شده است: ”خداوند به ولیّ خود (امام زمان علیه السّلام) ستونی از نور که ما بین خود و حضرت است عنایت خواهد کرد که آن حضرت أعمال بندگان را در آن ستون میبیند همانگونه که انسان خودش را در آینه بدون هیچ تردیدی مینگرد!“
از امام کاظم علیه السّلام آمده است: ”امام علیه السّلام زبان پرندگان را [نیز] میداند و نیز زبان هر جانداری را، و هیچ چیزی بر امام مخفی نیست!“» (محقق)
- . مشارق أنوار الیقین، ص 218: