آموزههای ولایت ج ۲
بیانات عید نیمه شعبان
این کتاب مجموعهای از سخنرانیهای ارزشمند آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدَّس اللّه سرَّه) است که در ایام نیمه شعبان، بین سالهای 1409 تا 1439 هجری قمری ایراد شده است. قدر مشترک این بیانات، ولایت ائمه معصومین و خصوصاً امام زمان علیهم السلام به عنوان امام حیّ، میباشد که باعث قوام دین و تحقق بخشیدن به حقیقت توحید و «الله أکبر» است. استاد مرحوم، ضمن تبیین انتظار ظهور از حیث ظاهر و باطن، تأکید میکند عزت حقیقی و عقول کامله، تنها در عصر ظهور میسّر خواهد بود. ایشان با طرح مبحث مهم معرفت و حقیقت ولایت که اساس مکتب تشیع و محور تألیف قلوب میباشد، بر لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیه السلام تأکید کرده و بیان میدارند با حصول چنین معرفتی، ظهور و غیبت امام، برای عارف یکسان میباشد. این مباحث در ضمن یازده مجلس، با بیان عالمانه و شیرین استاد، همراه با نقل حکایات و داستانهای آموزنده از سیره مرحوم علامه آیةالله العظمی سید محمدحسین حسینی طهرانی (قدَّس الله سرَّه) و دیگر بزرگان، صورت پذیرفته است.
مرتب سازی:
آموزههای ولایت ج ۲
113ننشینید، بلکه در میلاد ما یا در شهادت ما بیایید و بنشینید و همینطور نگاه کنید و بعد بروید! آیا اینکه ما در مصیبت اهلبیت محزون هستیم همین کفایت میکند و إنشاءالله برایمان ثواب مینویسند؟ به همین مقدار؟ یا نه، امام میفرماید که نشستن در خانه و به در و دیوار نگاه کردن کافی نیست، بلکه باید مجالسی تشکیل بدهید که ذکر ما را زنده نگه دارید! این زنده نگه داشتن چه معنایی دارد؟
زندهنگه داشتن ـ همانطوریکه سابق کراراً و مراراً خدمت رفقا عرض شد1 ـ فقط بیان مصیبت یا شرح حال ولادت نیست. اینکه امام زمان قضیّهاش اینطور بود و وضعیت خاصی داشت یا اینکه ولادت هر کدام از ائمه صورت خاصی داشت و آنها در این دنیا آمدند و برحسب تقدیر الهی کم یا زیاد عمر کردند و وظیفهشان را انجام دادند و به تکلیف خودشان عمل کردند و رفتند، چه اثری برای ما دارد؟! با همین صحبتها سرگرم بودن ـ همانطوریکه در مَرأیٰ و مَنظر ما هست و داریم میبینیم که تکایا و مجالس چطور هستند ـ چه اثری دارد؟! چه فایدهای دارد؟!
این مجالسی که تشکیل میشود و هر کسی برای خودش یک مجلسی دارد و هر مجلس منتسب به یک نفر است و به یک عنوانی است، در این مجلس همهچیز هست غیر از ذکر امام؛ همهچیز از اعتبارات و تعینات و توهمات و لقبها و عناوین و تعریفها و تمجیدها! اینها چه فایدهای دارد؟! چه نتیجهای دارد؟! این معنای احیای ذکر است؟! این معنای بهپا داشتن یاد و خاطره است؟! یا اینکه مقصود امام علیه السّلام از احیای ذکر، معنای دیگری است؟
احیای ذکر امام علیه السّلام و مبانی ایشان به معنای احضار نفس و روح و مکتب امام علیه السّلام در مجلس است و به دنبال این مطلب، پایبندی و تطبیق و انقیاد در برابر حضور امام؛ این معنا، معنای احیای ذکر است.2
- . از جمله رجوع شود به نفحات انس، ص 70.
- . جهت اطلاع بیشتر رجوع شود به حیات جاوید، ص 79.