آموزه‌های ولایت ج ۲

مقامی‌خواهی داشت! و اگر با این نیّت و با این قصد بمیری که خدمت او را بکنی، در قیامت با ما محشور خواهی بود!» 

بعد آن حضرت فرمودند: «این فرزند قائم ما که پروردگار متعال فرج او را بشارت داده است و حتماً ظهور خواهد نمود، از صلب امام حسن عسکری و او از صلب پدرش علی و او از صلب پدرش محمد بن علی و او از صلب پدرش علی بن موسی» بعد امام صادق به موسی بن جعفر علیهما السّلام که در آن‌وقت طفلی بودند و در آنجا حضور داشتند اشاره کردند و فرمودند: «و او از صلب فرزندم موسی می‌آید. اگر از دنیا یک روز باقی مانده باشد، خداوند آن یک روز را این‌قدر طولانی خواهد کرد تا اینکه قائم ما ظهور کند! و بدان که شیعیان ما در زمان غیبت او به بلایا و فتن عجیبی مبتلا خواهند بود. خداوند ان‌شاءالله شیعیان ما را از این فتن و بلایا سرفراز بیرون بیاورد!»¹

این دعای امام صادق است! فِتَن یعنی فتنی که ایمان و دین انسان را از بین می‌برد. منظور حضرت این است، نه گرفتاری‌های زندگی و این‌طور مسائل. برای ظهور حضرت همین کافی است که این روایت را بگویم و تمام کنم:

امام صادق علیه السّلام بعد از اینکه حالات و مقامات ظهور آن حضرت را بیان می‌کنند می‌فرمایند: «لَو أدرَکتُهُ لَخَدَمتُهُ [أیّامَ حَیاتی]؛² اگر من محضر فرزندم را ادراک کنم [در طول زندگی‌ام] کمکش می‌کنم و خدمتش می‌کنم!»

این را امام صادق می‌گوید! ببینید چه خبر است! وقتی که امام صادق این را می‌فرماید، دیگر ببینید مطلب چیست!

عالَم به تو مشغول و تو غائب ز میانه‌