آموزه‌های معرفت ج 3

 مرحوم آقا هم گاهی‌اوقات مطالبشان را بی‌رودربایستی و خیلی صریح مثل صواریخ¹ بلند در مقابل مقصد و هدفِ خیلی کوتاه و کوچک و نزدیک بیان می‌کردند و شوخی هم نمی‌کردند، که البتّه این برخورد در بعضی از اوقات لازم است؛ چون تواضع در هرجایی پسندیده نیست!

اهتمام مرحوم علاّمه طهرانی نسبت به تهذیب و تعلیم در نجف اشرف

 لقب «آیةاللَه» و «آیةاللَه العظمیٰ» از القاب امیرالمؤمنین علیه السّلام است و اختصاص به او دارد؛ در دعای افتتاح می‌خوانیم: «آیتُک الکُبریٰ و النّبأ العَظیم!»² و در یکی از زیارات حضرت که در مفاتیح هست می‌خوانیم: «آیةاللَه العُظمیٰ!»³

 مرحوم آقا می‌فرمودند: «وقتی که ما به نجف رفتیم، خیلی حرف‌ها به ما می‌زدند!» آنجا هم همین حرف‌هایی بود که ما می‌شنویم! اگر کسی در جلسۀ فلان آقا شرکت نمی‌کرد، می‌گفتند: «چه اتّفاقی افتاده است که این شخص به مجلس روضه نمی‌آید؟!» خب نمی‌خواهد روضه بیاید، شما چه‌کار به او دارید؟! می‌خواهد درس بخواند، مطالعه کند، مباحثه کند. می‌گفتند: «نه آقا، امکان ندارد! کسانی که به درس آقای خوئی می‌روند حتماً باید در مجالس روضۀ ایشان هم شرکت کنند! کسانی که به درس آقای شاهرودی می‌روند باید در جلسۀ روضۀ ایشان هم شرکت کنند!»

 مرحوم آقا می‌فرمودند:

من از اوّل تا آخر که در نجف بودم، به یک مجلس از روضۀ اینها هم نرفتم! فقط درس می‌رفتم، و همه هم می‌دانستند که قوی‌ترین شاگرد این درس‌ها من هستم!⁴